Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Παύλου Νιρβάνα: Ἕνας οὐτοπιστής Ἑλληνολάτρης
10:15 μ.μ. | 
Αναρτηθηκε απο
MeDuSa
Μία παραμονή πρωτοχρονιᾶς, παίζαμε χαρτιά στό σπίτι τοῦ μακαρίτη μουσικοῦ Ἀξιώτη. Ἤτανε κι ὁ Γιαννόπουλος, πού ἀκολουθοῦσε τό παιγνίδι – μπακαρά σεμέν-ντέ-φέρ – χωρίς νά παίζει. Μέ τά πολλά, τόν καταφέραμε νά κάνει ἕνα γύρο γιά τό καλό του χρόνου. Ἔβγαλε δύο τάλληρα – τά μόνα, πού εἶχε, ὅπως ἔμαθα ἀργότερα ἀπό τόν ἴδιο, ἀπάνω του – καί ὅταν ἦρθε ἡ σειρά του, ἔκανε μπάγκο. Κέρδισε τρεῖς φορές.
Τοῦ εἶπα τότε, καθώς καθόμουνα κοντά του, ὅτι εἶχε τό δικαίωμα ν΄ ἀποσύρει καί νά ξαναβγεῖ μέ ἕνα μικρό ποσό.
-Τ΄ ἀφίνω ὅλα…εἶπε, χωρίς νά μέ προσέξει.
Ξανακέρδισε.
-Τ΄ ἀφίνω ὅλα.
-Τί κάνεις ἐκεῖ; τοῦ ψιθύρισα. Θά πέσεις καί θά τά χάσεις ὅλα σου τά κέρδη μαζί μέ τό κεφάλαιό σου. Αὐτό εἶναι τρέλλα…Τράβηξε τά λεφτά σου.
-Τ΄ ἀφίνω ὅλα…ἤτανε καί πάλι ἡ ἀπάντησή του.
Ὅλοι του ποντάριζαν, περιμένοντας νά πέσει ἀπό στιγμή σέ στιγμή. Ἡ τύχη ὅμως τόν εὐνοοῦσε ἀπίστευτα. Ἔκανε δεκατρεῖς πάσσες στήν ἀράδα. Μπροστά του εἶχε συσσωρευθεῖ ἕνας λόφος ἀπό χαρτονομίσματα.
-Εἶσαι τρελλός…τοῦ ψιθύρισα πάλι. Δέν μπορεῖς νά κερδίζεις αἰωνίως. Τράβηξε τά λεφτά σου. Θά πέσεις….
-Τό ξέρω μου εἶπε ψυχρά.
Καί γυρίζοντας πρός τούς πονταδόρους, πού τόν ρωτοῦσαν πόσα ἀφίνει.
-Τ΄ ἀφίνω ὅλα… ξαναεῖπε.
Ἔπεσε.
-Τά βλέπεις, τώρα; τοῦ εἶπα.
Γαλήνιος, ἀτάραχος, γελαστός, σά νά μήν τοῦ εἶχε συμβεῖ τίποτε, μοῦ ἀποκρίθηκε.
-Μήπως δέν τό ἤξερα πῶς θά πέσω;
Καί ἀποσύρθηκε σ’ ἕνα καναπεδάκι, χωρίς πεντάρα στήν τσέπη, μέ τό καλύτερο κέφι τοῦ κόσμου, γιά νά ἐξακολουθήσει ἀμέριμνα τό διάβασμα κάποιου περιοδικοῦ, πού εἶχε βρεῖ ἀπάνω σ΄ ἕνα τραπέζι. Ἐννοεῖται, ὅτι τίποτε δέν ἄλλαξε στόν κόσμο καί στήν Ἑλλάδα, μέ τό κήρυγμα καί τό παράδειγμα τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου.
Τό «Πανελλήνιον Κοινόν» ἔμεινε ὁλότελα ἀδιάφορο πρός τά φλογερά μανιφέστα του καί ἡ προφητική του φωνή ἔσβυσε, χωρίς καμμιά ἀπήχηση, «φωνή βοῶντος ἐν τή ἐρήμω».Γιά πολύν καιρόν, ἀπό τότε, ὁ Γιαννόπουλος δέν ἀκούστηκε πιά.
Εἶχε ἀπελπισθεῖ τάχα κι ὁ ἴδιος ἀπό τό ἰδανικό του ἤ εἶχε συγκεντρωθεῖ περισσότερο σ΄αὐτό καί, τραβηγμένος ἀπό τήν ζωή, εἶχε κλεισθεῖ μέσα στά τείχη τῆς οὐτοπίας του καί ζοῦσε μέ τίς σκιές καί τά φαντάσματα ἑνός κόσμου, ποῦ τόν εἶχε πλάσει ὁ ἴδιος; Δέν ἐμάθαμε παρά τήν ἡρωική του ἔξοδο.
Ἕνα πρωί, πλημμυρισμένο ἀπό φῶς – τό ἑλληνικό φῶς, πού τόν εἶχε μεθύσει σέ ὅλη του τή ζωή, σά δυνατό, παλαιό κρασί – καββαλίκεψε ἕνα ἄσπρο ἄλογο, τράβηκε πρός τό Πέραμα, μέ γρήγορο καλπασμό, καί, ὅταν ἀντικρυσε μπροστά του τά βουνά τῆς Σαλαμίνας, κατέβηκε στό γιαλό, προχώρησε – φανταστικός καββαλάρης – στά γαλανά, διάφανα νερά, κράτησε τά ἰνία τοῦ ἀλόγου τοῦ σ΄ἕνα σημεῖο, πυροβόλησε τήν καρδιά του, μέ τό ὅπλο πού κρατοῦσε ἀπάνω του, κι ἔπεσε, νεκρός, ἀπό τή σέλα του, μέσα στά ἱερά κύματα, πού τόν δέχτηκαν, ἀδιάφορα κι αὐτά σάν τούς ἀνθρώπους, γιά νά τόν ξεβράσουν στό ἀκρογιάλι τῆς Ἐλευσίνος, πού τοῦ ἔγεινε τάφος, μέ λίγα λουλούδια τοῦ ἀγροῦ, πού εἶχαν σκορπίσει ἀπάνω στό ὡραῖο σῶμα τοῦ νεκροῦ Ἀδώνιδος, εὐλαβητικές, χωριάτισσες παρθένες.
Ὁ Περικλῆς Γιαννόπουλος δέ στάθηκε τυχερώτερος στό ἔργο τοῦ θανάτου του ἀπό τό ἔργο τῆς ζωῆς του. Θέλησε νά δημιουργήσει ἕναν ἑλληνικό θάνατο καί πραγματοποίησε ἕνα θάνατο, πού θά ταίριαζε περισσότερο στόν Δόν Κιχώτη, παρά σ΄ἕναν Ἕλληνα «ἐστέτ». Ἡ Μοίρα τοῦ Μαγχησίου Ἱππότη στάθηκε ἔτσι ἡ Μοίρα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου του, μία Μοίρα βαρβαρικιά τραγική....
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Τα άλογα στο έπος της Ιλιάδας
Ανάμεσα στα πρώτα άγρια ζώα που εξημερώνει ο άνθρωπος είναι και το άλογο (ίππος). Είναι ζώο όμορφο, γρήγορο, περήφανο, πιστό στον άνθρωπο και με ισχυρή μνήμη. Ζει κοντά του και τον συντροφεύει στη δουλειά, στο κυνήγι, στο ταξίδι, στον πόλεμο, στη χαρά και τη λύπη. 
Ο Όμηρος, θέλοντας να εξάρει τις αρετές του αλόγου, αναφέρεται συχνά σ' αυτό. Η λέξη ίππος, σε όλες τις πτώσεις, μνημονεύεται 250 φορές…
Με τον τρόπο αυτό ο ποιητής δείχνει όχι μόνο τη συμπάθειά του στα ωραία ζώα αλλά και το θαυμασμό του γι' αυτά.
Αναφερόμενος στις κατηγορίες αλόγων που γνωρίζει, διακρίνει τα άλογα σε κοινά και σε αθάνατα, ενώ ταυτόχρονα προσδιορίζει και τις περιοχές εκτροφής των, που είναι: η Αργολίδα, από όπου προέρχονται τα άλογα του Εχέπωλου και του Διομήδη, η Θεσσαλία και η Πιερία, από όπου προέρχονται τα άλογα του Αχιλλέα και του Εύμηλου αντίστοιχα, η Θράκη, από όπου προέρχονται τα λαμπρά άλογα του Ρήσου, χωρίς, βέβαια, να λησμονεί την Ηλεία και τη Μεσσήνη(Λ 671-761), από όπου προέρχονται οι 150 ξανθές φοράδες, τις οποίες φέρνει πίσω στην Πύλο ο Νέστορας, μετά από νικηφόρα εκστρατεία στην περιοχή.
Κατά τον ποιητή, τα κοινά άλογα υπηρετούν τους θνητούς ανθρώπους, ενώ τα ξεχωριστά, τα άθάνατα τους θεούς και τους βασιλιάδες, όπως είναι τα άλογα του Αχιλλέα, δώρα του Ποσειδώνα στον Πηλέα, προικισμένα με ανθρώπινη λαλιά και συναισθήματα.
Τα άλογα αυτά έχουν τη δική τους ιστορία, αφού μπορούν με τη θέληση των θεών να μιλούν και να κλαίνε ακόμη, όταν προαισθάνονται τη συμφορά ή το θάνατο αγαπητού τους προσώπου.
Τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα είναι δώρα των θεών
Ο ποιητής, αναφερόμενος στα αθάνατα άλογα, φροντίζει να αιτιολογεί την ιδιότητά τους αυτή αλλά και τις φανταστικές ικανότητές τους..
Τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα πετούν σαν πουλιά και ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και κάθε κίνδυνο. Είναι άλογα που χάρισε, ως γαμήλιο δώρο, ο Ποσειδώνας στον Πηλέα, τον πατέρα του Αχιλλέα.
" Πόσο γρήγορα είναι τα δικά μου άλογα, το ξέρετε,
γιατί είναι αθάνατα, δώρο του Ποσειδώνα στον Πηλέα,
τον πατέρα μου, κι εκείνος πάλι τα χάρισε σε μένα.
Στέκουν τώρα και κλαιν τον Πάτροκλο, οι χαίτες τους ακουμπούν στη γη, και μένουνε ασάλευτα με την καρδιά θλιμμένη"( Ψ 276-284).
Τα άλογα, που έχουν προαισθανθεί το θάνατο του Πάτροκλου, μένουν ασάλευτα, κλαίνε και θρηνούν τον σύντροφό τους. Έτσι νιώθουν τον Πάτροκλο, το γενναίο τους ηνίοχο, που δεν υπάρχει πια.
Ο ποιητής, αναφερόμενος στα θαυμάσια αυτά άλογα, συμπληρώνει πως ήταν ατίθασα και ότι μόνον ο Αχιλλέας μπορούσε να τα δαμάσει. Το ομολογεί ο Οδυσσέας, όταν συλλαμβάνει το Δόλωνα να κατασκοπεύει το στρατόπεδο των Αχαιών και, μετά από ισχυρή πίεση, αναγκάζεται να αποκαλύψει πως για την αποστολή του αυτή ο Έκτορας του υποσχέθηκε να του δώσει τα ωραία άλογα του Αχιλλέα,αν κέρδιζε τον πόλεμο.
Γι' αυτό, απαντώντας με ειρωνεία ο Οδυσσέας, του λέει:
"Αλήθεια, η καρδιά μεγάλα δώρα πόθησε,
του αντρειωμένου Αιακίδη τ' άλογα, που δύσκολα οι θνητοί
μπορούν να τα δαμάσουν και να τα κυβερνήσουν
άλλος κανείς εξόν ο Αχιλλέας, που αθάνατη τον γέννησε μητέρα,"( Κ 400-403).
Πηγή : http://blogdhm.blogspot.com/2009/10/blog-post.html
Ο Όμηρος, θέλοντας να εξάρει τις αρετές του αλόγου, αναφέρεται συχνά σ' αυτό. Η λέξη ίππος, σε όλες τις πτώσεις, μνημονεύεται 250 φορές…Με τον τρόπο αυτό ο ποιητής δείχνει όχι μόνο τη συμπάθειά του στα ωραία ζώα αλλά και το θαυμασμό του γι' αυτά.
Αναφερόμενος στις κατηγορίες αλόγων που γνωρίζει, διακρίνει τα άλογα σε κοινά και σε αθάνατα, ενώ ταυτόχρονα προσδιορίζει και τις περιοχές εκτροφής των, που είναι: η Αργολίδα, από όπου προέρχονται τα άλογα του Εχέπωλου και του Διομήδη, η Θεσσαλία και η Πιερία, από όπου προέρχονται τα άλογα του Αχιλλέα και του Εύμηλου αντίστοιχα, η Θράκη, από όπου προέρχονται τα λαμπρά άλογα του Ρήσου, χωρίς, βέβαια, να λησμονεί την Ηλεία και τη Μεσσήνη(Λ 671-761), από όπου προέρχονται οι 150 ξανθές φοράδες, τις οποίες φέρνει πίσω στην Πύλο ο Νέστορας, μετά από νικηφόρα εκστρατεία στην περιοχή.
Κατά τον ποιητή, τα κοινά άλογα υπηρετούν τους θνητούς ανθρώπους, ενώ τα ξεχωριστά, τα άθάνατα τους θεούς και τους βασιλιάδες, όπως είναι τα άλογα του Αχιλλέα, δώρα του Ποσειδώνα στον Πηλέα, προικισμένα με ανθρώπινη λαλιά και συναισθήματα.
Τα άλογα αυτά έχουν τη δική τους ιστορία, αφού μπορούν με τη θέληση των θεών να μιλούν και να κλαίνε ακόμη, όταν προαισθάνονται τη συμφορά ή το θάνατο αγαπητού τους προσώπου.
Τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα είναι δώρα των θεών
Ο ποιητής, αναφερόμενος στα αθάνατα άλογα, φροντίζει να αιτιολογεί την ιδιότητά τους αυτή αλλά και τις φανταστικές ικανότητές τους..
Τα αθάνατα άλογα του Αχιλλέα πετούν σαν πουλιά και ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και κάθε κίνδυνο. Είναι άλογα που χάρισε, ως γαμήλιο δώρο, ο Ποσειδώνας στον Πηλέα, τον πατέρα του Αχιλλέα.
" Πόσο γρήγορα είναι τα δικά μου άλογα, το ξέρετε,
γιατί είναι αθάνατα, δώρο του Ποσειδώνα στον Πηλέα,
τον πατέρα μου, κι εκείνος πάλι τα χάρισε σε μένα.
Στέκουν τώρα και κλαιν τον Πάτροκλο, οι χαίτες τους ακουμπούν στη γη, και μένουνε ασάλευτα με την καρδιά θλιμμένη"( Ψ 276-284).
Τα άλογα, που έχουν προαισθανθεί το θάνατο του Πάτροκλου, μένουν ασάλευτα, κλαίνε και θρηνούν τον σύντροφό τους. Έτσι νιώθουν τον Πάτροκλο, το γενναίο τους ηνίοχο, που δεν υπάρχει πια.
Ο ποιητής, αναφερόμενος στα θαυμάσια αυτά άλογα, συμπληρώνει πως ήταν ατίθασα και ότι μόνον ο Αχιλλέας μπορούσε να τα δαμάσει. Το ομολογεί ο Οδυσσέας, όταν συλλαμβάνει το Δόλωνα να κατασκοπεύει το στρατόπεδο των Αχαιών και, μετά από ισχυρή πίεση, αναγκάζεται να αποκαλύψει πως για την αποστολή του αυτή ο Έκτορας του υποσχέθηκε να του δώσει τα ωραία άλογα του Αχιλλέα,αν κέρδιζε τον πόλεμο.
Γι' αυτό, απαντώντας με ειρωνεία ο Οδυσσέας, του λέει:
"Αλήθεια, η καρδιά μεγάλα δώρα πόθησε,
του αντρειωμένου Αιακίδη τ' άλογα, που δύσκολα οι θνητοί
μπορούν να τα δαμάσουν και να τα κυβερνήσουν
άλλος κανείς εξόν ο Αχιλλέας, που αθάνατη τον γέννησε μητέρα,"( Κ 400-403).
Πηγή : http://blogdhm.blogspot.com/2009/10/blog-post.html
Για τον εγγονό του Αχιλλέα...
Nit màgica
Κοσμική ηρεμία
θυμήσου εκείνη τη φωνή:
εκείνος σα μια σκιά μέσα στη νύχτα
όταν μου είπε: ποτέ ξανά, ποτέ ξανά μαζί σου
Εγώ ήμουν η γη
διαβρωμένη από δίψα,
εκείνος, εκεί ψηλά, στον ουρανό, το σύμπαν
τραγουδούσε για μένα: ποτέ ξανά δε θα βρέξει για σένα.
Χλωμή σίβυλλα
φοβισμένη απ' αυτή τη συνωμοσία,
μάταια έψαχνε/έψαχνα τη μουσική της καρδιάς
Η ηχώ επανέλαβε: ποτέ ξανά, ποτέ ξανά μαζί σου
Còsmica quietud
recorda't d'aquella veu:
ell com una ombra dins la nit
quan em digué: mai més, mai més amb tu.
Jo vaig ser la terra
clivellada de set,
ell, allà dalt, al cel, l'univers
cantant per a mi: mai més plourà per tu.
Pàl·lida sibil·la,
consternada per aquell conjur,
en va cercava la música
L'eco repetí: mai més, mai més amb tu.
Δελφικά Παραγγέλματα
Στον πρόναο του Ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, ανεγράφοντο τα περίφημα Δελφικά παραγγέλματα, "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ" και "ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ", εκατέρωθεν του ιερού γράμματος "Ε".
Τα παραγγέλματα αυτά ήταν λιτά αποφθέγματα 2 έως 5 λέξεων αλλά μεστά σοφίας, και τα περισσότερα ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας (Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πρηνεύς, Σόλων ο Αθηναίος, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χίλων ο Λακεδαιμόνιος) και ήσαν χαραγμένα στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών, που είχαν τοποθετηθεί στις πλευρές του ναού περιμετρικά.
Παυσανίας, "Ελλάδος Περιήγησις", βιβλ. 10 ("Φωκικά"), κεφ. 24, §1, 1-13: Εν δε τω προνάω τω εν Δελφοίς γεγραμμένα εστίν ωφελήματα ανθρώποις ες βίον, εγράφη δε υπό ανδρών ους γενέσθαι σοφούς λέγουσιν Έλληνες. Ούτοι δε ήσαν εκ μεν Ιωνίας Θαλής τε Μιλήσιος και Πριηνεύς Βίας, Αιολέων δε των εν Λέσβωι Πιττακός Μυτιληναίος, εκ δε Δωριέων των εν τη Ασία Κλεόβουλος Λίνδιος, και Αθηναίός τε Σόλων και Σπαρτιάτης Χίλων· τον δε έβδομον Πλάτων ο Αρίστωνος αντί Περιάνδρου του Κυψέλου Μύσωνα κατείλοχε τον Χηνέα· κώμη δε εν τη Οίτη τω όρει ωκούντο αι Χήναι. Ούτοι ουν οι άνδρες αφικόμενοι ες Δελφούς ανέθεσαν τω Απόλλωνι τα αδόμενα Γνώθι σαυτόν και Μηδέν άγαν.
Τα Δελφικά αυτά παραγγέλματα, μαζί με άλλα 125 ακόμη, 147 συνολικά ήταν οι υποθήκες που παρέδωσαν οι Επτά Σοφοί στις επερχόμενες γενιές, "ωφελήματα ανθρώποις ες βίον..."
Τα παραγγέλματα αυτά ήταν λιτά αποφθέγματα 2 έως 5 λέξεων αλλά μεστά σοφίας, και τα περισσότερα ανήκαν στους 7 σοφούς της αρχαιότητας (Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πρηνεύς, Σόλων ο Αθηναίος, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χίλων ο Λακεδαιμόνιος) και ήσαν χαραγμένα στον πρόσθιο τοίχο του Πρόναου ή επί των παραστάδων της πύλης του μεγάλου ναού ή επί του υπέρθυρου ή επί των πολλών στηλών, που είχαν τοποθετηθεί στις πλευρές του ναού περιμετρικά.
Παυσανίας, "Ελλάδος Περιήγησις", βιβλ. 10 ("Φωκικά"), κεφ. 24, §1, 1-13: Εν δε τω προνάω τω εν Δελφοίς γεγραμμένα εστίν ωφελήματα ανθρώποις ες βίον, εγράφη δε υπό ανδρών ους γενέσθαι σοφούς λέγουσιν Έλληνες. Ούτοι δε ήσαν εκ μεν Ιωνίας Θαλής τε Μιλήσιος και Πριηνεύς Βίας, Αιολέων δε των εν Λέσβωι Πιττακός Μυτιληναίος, εκ δε Δωριέων των εν τη Ασία Κλεόβουλος Λίνδιος, και Αθηναίός τε Σόλων και Σπαρτιάτης Χίλων· τον δε έβδομον Πλάτων ο Αρίστωνος αντί Περιάνδρου του Κυψέλου Μύσωνα κατείλοχε τον Χηνέα· κώμη δε εν τη Οίτη τω όρει ωκούντο αι Χήναι. Ούτοι ουν οι άνδρες αφικόμενοι ες Δελφούς ανέθεσαν τω Απόλλωνι τα αδόμενα Γνώθι σαυτόν και Μηδέν άγαν.
Ακούσας νόει. (Κατανόησε αφού ακούσεις)
Άρχε σεαυτού. (Να κυριαρχείς τον εαυτό σου)
Θυμού κράτε. (Να συγκρατείς το θυμό σου)
Όρκω μη χρω. (Να μην ορκίζεσαι)
Παιδείας αντέχου. (Να προσηλώνεσαι στην εκπαίδευσή σου)
Ψέγε μηδένα. (Να μην κατηγορείς κανένα)
Πράττε δίκαια. (Να πράττεις δίκαια)
Ευγένειαν άσκει. (Να είσαι ευγενής)
Γνους πράττε. (Να πράττεις με επίγνωση)
Φθόνει μηδενί. (Να μη φθονείς κανένα)
Ελπίδα αίνει. (Να δοξάζεις την ελπίδα)
Εργάσου κτητά. (Να κοπιάζεις για πράγματα άξια κτήσης)
Γλώσσαν ίσχε. (Να συγκρατείς τη γλώσσα σου)
Κρίνε δίκαια. (Να κρίνεις δίκαια)
Γλώττης άρχε. (Να κυριαρχείς τη γλώσσα σου)
Αμαρτάνων μετανόει. (Όταν σφάλλεις, να μετανοείς)
Μανθάνων μη κάμνε. (Να μην κουράζεσαι να μαθαίνεις)
Προγόνους στεφάνου. (Να στεφανώνεις τους προγόνους σου)
Θνήσκε υπέρ πατρίδος. (Να πεθάνεις για την πατρίδα σου)
Επί νεκρώ μη γέλα. (Να μην περιγελάς τους νεκρούς)
Τα Δελφικά αυτά παραγγέλματα, μαζί με άλλα 125 ακόμη, 147 συνολικά ήταν οι υποθήκες που παρέδωσαν οι Επτά Σοφοί στις επερχόμενες γενιές, "ωφελήματα ανθρώποις ες βίον..."
Οπλίσατε – Επί σκοπόν – Πυρ!
Ο Βασίλης Λυμπέρης υπήρξε ο τελευταίος Έλληνας πολίτης ο οποίος εκτελέστηκε μετά από σε βάρος του καταδίκη για ποινικό αδίκημα. Η εκτέλεσή του (Ηράκλειο, 25 Αυγούστου 1972) ήταν η τελευταία που έλαβε χώρα εντός του ελληνικού εδάφους, καθώς η θανατική ποινή από το 1974 και μετά δεν εφαρμόστηκε ποτέ μέχρι την κατάργησή της με νόμο το 1994 και συνταγματικά το 2001.
Ο 27χρονος Λυμπέρης καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, καθώς κρίθηκε από το κακουργιοδικείο της Αθήνας ένοχος με την κατηγορία ότι έκαψε ζωντανούς:
Την εν διαστάσει σύζυγό του Βασιλική Λυμπέρη, 24 ετών
Την πεθερά του Αντιγόνη Μάρκου, 55 ετών
Τον μεγάλο γιο του Παναγιώτη Λυμπέρη, 2 1/2 ετών
Τον μικρό γιο του Γιώργο Λυμπέρη, 1 έτους
Το συμβάν συνέβη τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Ιανουαρίου 1972 στο σπίτι των θυμάτων στο Χαλάνδρι, ενώ ο δράστης είχε και 3 φίλους του συνεργούς στο έγκλημα. Τα τρία από τα θύματά του ξεψύχησαν ακαριαία, ενώ η σύζυγός του μερικές ώρες αργότερα. Η υπόθεση είχε απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη την εποχή εκείνη.
Ο 27χρονος Λυμπέρης καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, καθώς κρίθηκε από το κακουργιοδικείο της Αθήνας ένοχος με την κατηγορία ότι έκαψε ζωντανούς:
Την εν διαστάσει σύζυγό του Βασιλική Λυμπέρη, 24 ετών
Την πεθερά του Αντιγόνη Μάρκου, 55 ετών
Τον μεγάλο γιο του Παναγιώτη Λυμπέρη, 2 1/2 ετών
Τον μικρό γιο του Γιώργο Λυμπέρη, 1 έτους
Το συμβάν συνέβη τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης Ιανουαρίου 1972 στο σπίτι των θυμάτων στο Χαλάνδρι, ενώ ο δράστης είχε και 3 φίλους του συνεργούς στο έγκλημα. Τα τρία από τα θύματά του ξεψύχησαν ακαριαία, ενώ η σύζυγός του μερικές ώρες αργότερα. Η υπόθεση είχε απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη την εποχή εκείνη.
Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας (6 Μαΐου 1972)ο Λυμπέρης καταδικάστηκε σε θάνατο, όπως και ο ένας εκ των συνεργών του (ο 18χρονος Παύλος Αγγελόπουλος), ενώ οι υπόλοιποι δύο καταδικάστηκαν με μικρότερες ποινές.
Η εκτέλεση του Λυμπέρη έγινε τα ξημερώματα της 25ης Αυγούστου 1972 στην περιοχή Δύο Αοράκια του Ηρακλείου από 12μελές εκτελεστικό απόσπασμα (μόνο τα 6 όπλα περιείχαν αληθινά πυρά), κι ενώ ως τότε ήταν κρατούμενος στις φυλακές Αλικαρνασσού. 
Στον μελλοθάνατο λίγη ώρα πριν την εκτέλεση είχε επιτραπεί να συντάξει επιστολή προς τη μητέρα του. Νωρίτερα είχε κατατεθεί αίτηση από τους συνηγόρους του προς το Συμβούλιο Χαρίτων ώστε να του αποδοθεί χάρη, ωστόσο η αίτηση απορρίφθηκε παμψηφεί.
Νέμεσις
Ἡ Νέμεσις ἦταν κόρη τῆς Νυκτός. Τὸ ὄνομἀ της φανερώνει τὴν δίκαιη ὀργὴ ποὺ στρέφεται ἐνάντια ὄχι μόνο σὲ ὅσους παραβίασαν τοὺς νόμους καὶ τὴν τάξη, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ περιφρόνησαν ἤ πρόσβαλαν τοὺς ἠθικοὺς νόμους καὶ τοὺς κανόνες. Ἔτσι, ὅταν περιφρονεῖται μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἡ Θέμις, ἐπέρχεται ἡ Νέμεσις. Λέμε μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο, γιατὶ οἱ Ἐρινύες παρουσιάζονταν μόνο στὶς περιπτώσεις ὅπου εἶχε χυθεῖ αἷμα καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μητρικὸ αἷμα.Ὁ Ζεὺς κυνήγησε τὴν Νέμεσι γιὰ νὰ ἑνωθεῖ μαζί της. Τὴν κυνἠγησε στὴν θάλασσα καὶ στὴν ξηρά, ὅπου τοῦ ξέφευγε, ἀλλὰ κάποια στιγμὴ ποὺ μεταμορφώθηκε σὲ χήνα, ὁ Ζεὺς μεταμορφώθηκε σὲ κύκνο κι ἑνώθηκε μαζὺ της. Ἀπὸ τὴν ἕνωση αὐτὴ γεννήθηκαν δύο αὐγὰ. Ἀπὸ τὸ ἕνα αὐγὸ βγῆκαν οἱ Διόσκουροι: ὁ θνητὸς Κάστωρ καὶ ὁ ἀθάνατος Πολυδεύκης, ἐνῶ ἀπὸ τὸ ἄλλο αὐγὸ ποὺ βρῆκε ἡ γυναῖκα τοῦ βασιλιᾶ τῆς Σπάρτης Τυνδάρεω, Λήδα, βγῆκε ἡ Ἑλένη, ἡ γυναῖκα γιὰ χάρη τῆς ὁποίας ξέσπασε ἀργότερα ὁ ἐμφύλιος πόλεμος τῶν Ἑλλήνων: ὁ Τρωϊκὸς πόλεμος
Ὁ Ἡσίοδος προφήτεψε πὼς ἡ φτερωτὴ Νέμεσις μαζὺ μὲ τὴν ἐπίσης φτερωτὴ συντρόφισσά της Αἰδὼ, θὰ ἀποτραβηχτοῦν μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, ὅταν οἱ ἄνθρωποι γίνουν χειρότεροι καὶ δὲν ὑπολογίζουν πλέον τὴν Δίκη (μία ἀπὸ τὶς τρεῖς Ὧρες). Πιθανότατα, ὁ Ἡσίοδος νὰ ἐννοοῦσε τὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ σιδηροῦν γένους τῶν ἀνθρώπων, ποὺ φαντάζει νὰ εἶναι τὸ χειρότερο, μιᾶς καὶ ἡ Δικαιοσύνη μὲ τὴν προσοποίησή της ὡς Δίκης, ἔχει ἤδη πρὸ πολλοῦ μάλιστα, ἐγκαταλήψει τὸν κόσμο τοῦτο κοιτώντας μας ἀπὸ ψηλά, ἀπὸ τὸν ἀστερισμὸ τῆς Παρθένου.
Τρίτη 6 Απριλίου 2010
Ο ορισμός της τραγωδίας
Ο Αριστοτέλης στο έργο του Περί Ποιητικής, δίνει τον παρακάτω ορισμό της τραγωδίας
.jpg)
Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν
είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό ("γλυκό" ή "διανθισμένο", στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα..
.jpg)
Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσινείναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό ("γλυκό" ή "διανθισμένο", στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα..
Παραδίνομαι!!!
Είναι τελικά αστείο, να κοντεύεις τα 30(τα παραλέω μην νομίζεται)…και ακόμη να πιστεύεις σε εκείνο το παιδικό παραμυθάκι,
του πρίγκιπα με το άσπρο άλογο…
που θα έρθει…και με ένα φιλί θα σε κάνει να ξεχάσεις
όλους αυτούς που αποδείχθηκαν ‘λίγοι’ στο πέρασμα των χρόνων…
Και ξυπνάς ένα ‘πρωί’ και έρχεται η πραγματικότητα
Και ξυπνάς ένα ‘πρωί’ και έρχεται η πραγματικότητα
και σε πλακώνει στα απανωτά χαστούκια…
πάρε και τούτη …πάρε και εκείνη…και σου δίνει να καταλάβεις…
Έχεις τον καημό σου από τον ‘τραγικό χαμό’…έχεις και το ξυλίκι…
Άιντε τώρα…ουστ στην γωνίτσα σου …
…να γιάνεις τις πληγές σου…Μέχρι την επόμενη φορά… ;o)
Πηγή : Η αγαμία και οι γύροι…
Άιντε τώρα…ουστ στην γωνίτσα σου …
…να γιάνεις τις πληγές σου…Μέχρι την επόμενη φορά… ;o)
Πηγή : Η αγαμία και οι γύροι…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Το Άλλο μου Παιδί...
Το σόι...
Εκτιμώ...Διαβάζω & ακούω
-
-
-
παραμύθι (σαν)Πριν από 4 μήνες
-
-
-
-
-
-
-
When Black Birds Fly (2016)Πριν από 10 χρόνια
-
[New Apk] Tales From Deep Space v1.0.0 [ADRENO]Πριν από 11 χρόνια
-
-
-
-
Η ευθύνη του ηγέτη στις δύσκολες στιγμέςΠριν από 15 χρόνια
-
...Ένας μύθος και μία ιστορία...Πριν από 16 χρόνια
-
-
.jpeg)
