Κυριακή 28 Μαρτίου 2010
Η μέδουσα...
5:28 μ.μ. | 
Αναρτηθηκε απο
MeDuSa
Η λέξη Μέδουσα σημαίνει «κυρίαρχη θηλυκή φρόνηση»
Τι είναι αυτό το όνομα και τι αντιπροσωπεύει, όταν μέσα από τα βάθη των αιώνων φέρνει ανατριχίλα και ταραχή;
Εκείνο το φοβερό κεφάλι όπου ωσάν μαλλιά τα φίδια σφύριζαν και τα μάτια πέτρωναν οτιδήποτε κοίταζαν; Ποια είναι αυτή η τόσο αρχέγονη δύναμη, που η ίδια η θεά Αθηνά φέρει ως τρόπαιο στο θώρακά της και πάνω στην ασπίδα της; Ποια είναι αυτή που μέσα της έχει ως καρπό τον θεϊκό Πήγασο και τον γίγαντα Χρυσάορα με το χρυσό σπαθι;
Αν κοιτάξουμε την καταγωγή της Μέδουσας, η δύναμή της έχει πανάρχαια ρίζα. Εγγονή της Γαίας και του Πόντου. Αυτό το ζεύγος γέννησε τον Φόρκυ (ο γέροντας σοφός της θάλασσας) και την Κητώ (το τέρας). Ο Φόρκυς και η Κητώ γέννησαν τρεις Γοργόνες. Τα ονόματά τους είναι ενδεικτικά δύναμης: «Σθενώ», «Ευρυάλη»,και «Μέδουσα»
Κατά την Ann Shearer πιθανώς η Μέδουσα, πανέμορφη, πριγκίπισσα με υπέροχους ξανθούς βοστρύχους, κυνηγημένη από τον Ποσειδώνα, ενέδωσε στις ορέξεις του μέσα στο ναό της Αθηνάς.
Η Αθηνά τότε μεταμόρφωσε τη Μέδουσα σε τέρας με φίδια αντί για μαλλιά, δόντια όμοια με χαβλιόδοντες αγριόχοιρου, μάτια που απολίθωναν, χέρια χάλκινα και χρυσά φτερά.
Δεν αρκείται όμως η Αθηνά στην παραμόρφωση της Μέδουσας. Θέλει και το κεφάλι της. Και μόλις ο Περσέας (γιος του Δία και της Δανάης), υπερηφανεύεται ότι θα φέρει στον Πολυδεύκη το κεφάλι της Γοργούς, η θεά Αθηνά τρέχει να τον βοηθήσει.
Του δίνει καλογυαλισμένη ασπίδα για να τη χρησιμοποιήσει σαν καθρέφτη και έτσι να αποκόψει το τρομερό κεφάλι δίχως να το κοιτάζει. Επίσης, του δίνει φτερωτά σανδάλια και μαγικό σακούλι για να μεταφέρει τη δύναμη του ίδιου του κεφαλιού…
Κι η Μέδουσα, μόλις περιέλθει στην αρματωσιά της θεάς Αθηνάς, φέρνει τα δικά της δώρα:
Μέσα στο σακούλι, εκτός από το κεφάλι της Μέδουσας, υπάρχουν δύο φιάλες με το αίμα της Γοργούς από τις φλέβες του δεξιού μα και του αριστερού χεριού, αίμα που δίνει ζωή και θάνατο. Αυτό το αίμα χρησιμοποιεί και ο Ασκληπιός. Αρκετοί λένε πως το σακούλι περιείχε και το αλφάβητο.
Το φοβερό πρόσωπο στραμμένο προς τον εξωτερικό κόσμο προστατεύει ό,τι βρίσκεται στον εσωτερικό.
Οι νοικοκύρηδες προστάτευαν την περιουσία τους τοποθετώντας ένα γοργόνειο στον εξωτερικό τοίχο των σπιτιών τους. Οι κεραμείς το τοποθετούσαν πάνω στο άνοιγμα του καμινιού, για να αποτρέψουν επίδοξους κλέφτες.
Ο Αγαμέμνων τη φέρει στο κέντρο της ασπίδας του, όπως και πολλοί άλλοι πολεμιστές.
Για όσους την τιμούν λοιπόν, η Μέδουσα προσφέρει την προστασία της…
Οι υπόλοιποι ας προσέχουν… ;o)
Λέο Μπουσκάλια
Η ευτυχία μου είμαι εγώ... όχι εσύ..όχι μονο γιατί εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτό που δεν είμαι..
Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!
Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη
όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν εσένα...
Ή που δε σε βλέπω όπως εσύ.
Με φωνάζεις επαναστάτρια.
Κι όμως κάθε φορά που απέρριψα τα πιστεύω σου,
εσύ επαναστάτησεςενάντια στα δικά μου.
Δε μπορώ να διαμορφώσω το μυαλό μου.
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..
Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις
τι θα είμαι ....
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ..
Είπες πως είμαι διάφανη...Κι εύκολα με ξεχνούν...
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου
για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιός είσαι......;
Σάββατο 27 Μαρτίου 2010
Οι μενεξέδες
Τὸ λεωφορεῖο σταμάτησε στὴ μέση τοῦ δρόμου. Oἱ ἐπιβάτες γύρισαν μὲ περιέργεια καὶ κύταξαν τὴ γυναῖκα ποὺ ἔμπαινε. Ἦταν ντυμένη κατάμαυρα καὶ φοροῦσε ἕνα μαῦρο μαντύλι στὸ κεφάλι. Ἀπὸ κάτω ἀπ' τὸ μαντύλι ξεχείλιζαν τὰ ξανθά της μαλλιὰ καὶ τὸ πρόσωπό της εἴτανε μικρούτσικο σὰν παιδιακίσιο, παραπονεμένο κι' ὄμορφο.
Ἡ γυναῖκα κάθησε σὲ μιὰ γωνιὰ μὲ τὰ μάτια σκυμμένα κάτω. Κρατοῦσε στὰ χέρια της ἕνα μεγάλο μάτσο ἀπὸ μενεξέδες καὶ εἶχε τὴ ματιά της καρφωμένη ἀπάνω στὰ λουλούδια, σὰν νὰ μιλοῦσε ὅλη τὴν ὥρα μαζί τους. Στὸ χέρι της, ἕνα ἄσπρο παχουλὸ χεράκι, μιὰ χρυσῆ βέρα ἄστραφτε στὸ μεσιανὸ δάχτυλο.
Ἕνας ἐπιβάτης εἶπε κρυφὰ στὸν ἄλλον.
− Κάποια χήρα θὰ εἶνε.
Ὁ ἄλλος τοῦ εἶπε, λιγόνοντας τὰ μάτια του.
− Τί ὤμορφη ποὺ εἶνε!…
Ὁ πρῶτος ξαναεῖπε.
− Τὸ μαῦρο μαντύλι τὴν κάνει ὠμορφότερη…
Ὁ δεύτερος ἀναστέναξε.
Οἱ δυὸ μαζὶ γύρισαν καὶ τὴν κύταξαν μὲ γλυκὰ μάτια. Ὁ πρῶτος ἤτανε ξανθὸς, μὲ μεγάλο μουστάκι καὶ γαλανὰ μάτια. Ὁ δεύτερος μελαχροινὸς, χλωμὸς μὲ λίγο μαῦρο χνοῦδι ἀπάνω ἀπ' τὸ χεῖλι του.
Ἡ γυναῖκα σήκωσε τὰ μάτια της καὶ τοὺς κύταξε, σὰν νὰ κατάλαβε πὼς μιλοῦσαν γι' αὐτὴν. Τὰ μάτια της ὅμως πέσανε ἀπάνω στὸν μελαχροινό.
Τὰ κατάμαυρα μαλλιὰ καὶ γένεια, τὰ μάτια του μαῦρα σὰν τὴν πίσσα, σὰν ἕνα πένθος χυμένο ἀπάνω στὸ χλωμὸ πρόσωπο, τράβηξαν τὴ θλιμένη ψυχή της, σὰν νὰ ταίριαζαν μὲ τὸν πόνο της. Χαμογέλασε κ' ἔσκυψε πάλι ἀπάνω στὸ μάτσο μὲ τοὺς μενεξέδες, καὶ ξανάρχισε μὲ τὰ λουλούδια τὴν ὁμιλία ποὺ εἶχε διακόψει.
Σὲ λίγο ἄρχισε νὰ διορθώνῃ τὰ λουλούδια μὲ τὰ παχουλὰ, νευρικά της δάχτυλα. Δυὸ κλῶνοι μὲ μενεξέδες τῆς πέσανε κάτω στὸ πάτωμα. Ὁ μελαχροινὸς κύριος ἔσκυψε νὰ τοὺς σηκώσῃ. Τοὺς πῆρε καὶ τοὺς πρόσφερε στὴ γυναικούλα μ' ἕνα κίνημα εὐγενικό. Ἐκείνη τὸν κύτταξε γλυκὰ καὶ τοῦ εἶπε:
− Δὲν πειράζει, κύριε. Κρατῆστε τα, ἂν σᾶς κάνουν εὐχαρίστηση.
Ὁ μελαχροινὸς κύριος εὐχαρίστησε τὴ γυναῖκα μ' ἕνα γλυκὸ χαμόγελο, ἔφερε τοὺς μενεξέδες στὰ χείλη του μὲ μιὰ βαθειὰν ἀναπνοὴ ποὺ ἔμοιαζε σὰν ἀναστεναγμὸς κ' ἔπειτα τοὺς ἔβαλε μὲ προσοχὴ στὴν κουμπότρυπά του.
Στὸ στρίψιμο τοῦ δρόμου ἡ γυναικούλα ἔγνεψε στὸν ὁδηγό. Ὁ ὁδηγὸς χτύπησε τὸ κουδούνι, κ' ἡ γυναικούλα σηκώθηκε μὲ χάρη, χαιρέτισε μ' ἕνα χαμόγελο τὸν μελαχροινὸ κύριον καὶ κατέβηκε ἀπ' τὸ λεωφορεῖο.
Οἱ δύο ἐπιβάτες γύρισαν ἀπ' τὰ τζάμια καὶ τὴν κύταξαν. Μὲ τὸ κεφάλι σκυμένο πάντα τράβηξε τὸν δρόμο ποὺ πήγαινε στὸ νεκροταφεῖο, τὸν μεγάλο δρόμο μὲ τὰ κυπαρίσσια.
Ὁ πρῶτος ἐπιβάτης εἶπε στὸ δεύτερο:
− Ἡ καϋμένη. Πηγαίνει τοὺς μενεξέδες στὸν τάφο τοῦ ἀνδρός της. Δὲν τονὲ ξέχασε ἀκόμα.
Ὁ δεύτερος δὲν ἐμίλησε. Ἔσκυψε καὶ μύρισε βαθειὰ ἀπάνω στὴν κουμπότρυπά του τὸ μπουκετάκι μὲ τοὺς μενεξέδες, ποὺ τοὺς εἶχε μοιρασθεῖ μ' ἕναν πεθαμένο. Τὰ μάτια του λάμπανε ἀπὸ ἀγάπη κι ἀπὸ ζήλεια....
Τὸ λεωφορεῖο τράβηξε τὸ δρόμο του.
Π. Νιρβάνας, Αλήθεια και Ψέμα
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010
Χρόνια (μας) Πολλά...
Τι παράξενος που είναι ο άνθρωπος…
Ζει την ζωή του…
Προχωρεί πάνω στον δρόμο της…
Συναντάει καινούργιες χαρές…καινούργιες λύπες…
Τις αναμνήσεις του όμως, τις φυλάει πάντοτε κάπου…
Σε κάποια μυστική άκρη της ψυχής και του νου…
Ζει την ζωή του…
Προχωρεί πάνω στον δρόμο της…
Συναντάει καινούργιες χαρές…καινούργιες λύπες…
Τις αναμνήσεις του όμως, τις φυλάει πάντοτε κάπου…
Σε κάποια μυστική άκρη της ψυχής και του νου…
Και κάθε τόσο ψάχνει ανάμεσα τους, ακόμη και αν τον κάνουν να πονά…
Μπορώ να πω, πως νιώθει μια περίεργη ικανοποίηση…σε αυτό του τον πόνο….
Σου εύχομαι να περιπλανιέσαι ελεύθερος…
και πάντα με καθάριο βλέμμα να κοιτάς τις αναμνήσεις σου…
Χρόνια (μας) Πολλά… Για χτες…Για σήμερα…
Χρόνια (μας) Πολλά… Για χτες…Για σήμερα…
Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010
Τὸ ἐθνικὸν φρόνημα ἐνισχύεται...
Η φωτογραφία αφιερώνεται σε όλους αυτούς τους εθνικιστές-σωτήρες-Ελληνάρες… που σηκώνονται κάθε πρωί με μια λανθασμένη αίσθηση ανωτερότητας…που βρίζουν οτιδήποτε ‘ξένο’…που έβγαλαν στο μπαλκόνι την γαλανόλευκη εδώ και 15 μέρες…και που μοναδικό χρέος στην πατρίδα τους, θεωρούν να βάλουν σήμερα τα ‘καλά’ τους…και να πάνε να απολαύσουν…παρόμοιες εικόνες…για να νιώσουν υπερήφανοι…
Το νου σας ρεμάλιααααααααα… Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν ;o)
Πηγή : Τα μπούτια σου Μαρία
Ἐνθυμηθῆτε ὅτι εἶσθε Ἕλληνες
Τιμῶντες τοὺς ἥρωας καὶ νεκρούς, oἵτινες προσέφεραν διὰ τῶν ἐνδόξων αὐτῶν ἀγώνων τὴν Ἐλευθερίαν, εἰς τὴν νεωτέραν Ἑλλάδα ἑορτάζομεν σήμερον ἐν τῷ Ἀνωτάτῳ Πνευματικῷ τῆς Χώρας Ἱδρύματι, τὴν ἐπέτειον τῆς Ἐθνικῆς ἡμῶν Ἀναστάσεως.Ἐκ τῆς μακραίωνος ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ 25η Μαρτίου τοῦ 1821 δέον νὰ παραμείνη εἰς τὴν ψυχὴν παντὸς Ἕλληνος ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς Ἐθνικῆς Ἀναστάσεως ἀλλὰ καὶ τοῦ ὑπερτάτου Ἐθνικοῦ Χρέους
…………..
Βασίλης Μαλάμος
Τὸ φρονεῖν καὶ πράττειν ἑλληνικὰ(24 Μαρτίου 1973)
Ἀπό «Το Εἰκοσιένα» Πανηγυρικοί Λόγοι Ἀκαδημαϊκῶν, ἐκδ. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν,
Ἵδρυμα Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθῆναι 1977.
μιαν αγάπη σαν αλάνα…
Να είχα λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα…
Να κυλιόμουνα μέσα της...να ‘κανα τούμπες...
να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα…
Να ‘ρχότανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες...
να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου...
Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου...
στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια
να μην τη φάει ο σκόρος...
Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια...
γιατί νιώθω γύρω μου τον θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται...
Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα;
Μιαν αγάπη λέω σαν αλάνα....Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ...
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Να κυλιόμουνα μέσα της...να ‘κανα τούμπες...
να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα…
Να ‘ρχότανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες...
να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου...
Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου...
στα ντουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια
να μην τη φάει ο σκόρος...
Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια...
γιατί νιώθω γύρω μου τον θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται...
Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα;
Μιαν αγάπη λέω σαν αλάνα....Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ...
ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Το Άλλο μου Παιδί...
Το σόι...
Εκτιμώ...Διαβάζω & ακούω
-
-
-
παραμύθι (σαν)Πριν από 4 μήνες
-
-
-
-
-
-
-
When Black Birds Fly (2016)Πριν από 10 χρόνια
-
[New Apk] Tales From Deep Space v1.0.0 [ADRENO]Πριν από 11 χρόνια
-
-
-
-
Η ευθύνη του ηγέτη στις δύσκολες στιγμέςΠριν από 15 χρόνια
-
...Ένας μύθος και μία ιστορία...Πριν από 16 χρόνια
-
-
.jpeg)
