MeDuSa

Η Σαπφώ σύμφωνα με τον μύθο απογοητευμένη από τον άτυχο έρωτα της για το Φάωνα, αυτοκτόνησε πέφτοντας στη θάλασσα από το ακρωτήριο Λευκάτας, που βρίσκεται στη Λευκάδα.

Αυτό αναφέρεται και στο λεξικό Σούδα, όπου διαβάζουμε για τη Σαπφώ:
«Λέσβια εκ Μυτιλήνης ψάλτρια δ’ έρωτας Φάωνος του Μυτιληναίου εκ του Λευκάτου κατεπόντησαν εαυτήν».

Η διάσημη λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας Σαπφώ, καταγόταν από τη Μυτιλήνη…Έζησε από το 630 π.Χ. μέχρι το 570 περίπου π.Χ. και από αυτά τα χρόνια, τα 8, 603-595 π.Χ., τα έζησε στη Σικελία. Επιστρέφοντας στη Λέσβο, έκανε το σπίτι της μουσικό και ποιητικό σχολείο, όπου πήγαιναν πολλές νέες κοπέλες της εποχής της.

Τα ποιήματά της, γράφθηκαν στην αιολική διάλεκτο, έχουν μεγάλη συναισθηματικότητα, χάρη και περιπάθεια. Τη θαύμαζαν και την τιμούσαν σ' όλη την Ελλάδα και την ονόμαζαν δέκατη μούσα, Λεσβία αηδόνα, αδελφή των Χαρίτων.
Τα ποιήματά της περιλάμβαναν ωδές, ερωτικά ποιήματα, ελεγείες, επιθαλάμια κι επιγράμματα. Πολύ λίγα όμως απ' τα περίφημα ποιήματα της μεγάλης ποιήτριας σώθηκαν, όπου τραγούδησε την ομορφιά της ζωής, την αγάπη, το γάμο, και την οικογενειακή ευτυχία.
Αφιέρωσε ύμνους στην Αφροδίτη, σε αθάνατους και σε θνητούς.

Η Σαπφώ (κατά το λεξικό της Σούδας)έφυγε από την Ερεσό και πήγε στη Μυτιλήνη, σπουδαίο πολιτιστικό κέντρο όπου και παντρεύτηκε κάποιον Κερκύλα από την Άνδρο, από τον οποίο απέκτησε και κόρη στην οποία έδωσε το όνομα της μητέρας της. Σε κάποιο ποίημά της μάλιστα λέγει: "Έχω εγώ μία ωραία κόρη που μοιάζει στο πρόσωπο με τα χρυσά άνθη, την αγαπητή Κλείδα, που δεν την αλλάζω ούτε με τη Λυδία, ούτε με την αξιαγάπητη Μυτιλήνη".

Ανάμεσα στα χρόνια 603- 595 π.Χ. η Σαπφώ αναγκάστηκε να αφήσει τη Μυτιλήνη και να καταφύγει στις Συρακούσες εξαιτίας της πολιτικής διαμάχης. Ξαναγύρισε ανάμεσα στα χρόνια 590- 580 π.Χ., οπότε μετά την κατάλυση της τυραννίας πήρε την εξουσία στα χέρια του ο Πιττακός. Στη Μυτιλήνη έδειχναν το τάφο της και στις Συρακούσες της είχαν κατασκευάσει κενοτάφιο. Είχε τέτοια φήμη που τη θεωρούσαν τη δεκάτη από τις Μούσες. Ο Σόλωνας είχε εκφράσει την επιθυμία να μην πεθάνει αν δεν κατόρθωνε να διδαχθεί ένα ποίημά της, που τόσο του άρεσε.

Ο Πλάτωνας αποκαλούσε τη Σαπφώ σοφή και ο Οράτιος θεωρούσε τα τραγούδια της άξια ιδιαίτερου θαυμασμού και από τους νεκρούς ακόμη του κάτω κόσμου.....

Περπατώ... περπατώ... μόνη στο δάσος.
Κι ο λύκος ακολουθεί πιστά τα βήματά μου.
Ποιος είπε πως φοβήθηκα ποτέ το λύκο;
Εγώ τον κυνηγό φοβάμαι…..Από κείνον τρέχω να σωθώ…

Αλκυόνη Παπαδάκη

Περπατώ … περπατώ … Μόνη στο δάσος.
Κι ο λύκος ακολουθεί τα βήματά μου….
Όταν κάθομαι να ξεκουραστώ έρχεται κοντά και ακουμπά το κεφάλι μου στα γόνατά μου.
Τότε τα βλέμματά μας σμίγουν…εγώ κι ο λύκος νιώθουμε πως κάτι έχουμε κερδίσει.
Δεν ξέρουμε τι ακριβώς….Κι ούτε μας αρέσουν τόσο οι αναλύσεις.
Κάτι… Σαν μάχη.... Κάτι… Σαν κρυμμένο θησαυρό.

Αλκυόνη Παπαδάκη

Από τα πανάρχαια χρόνια, στις διάφορες πολυθεϊστικές Παραδόσεις των Εθνών, ο λύκος τέθηκε να συμβολίζει τα ανώτερα ιδανικά των ελευθέρων ανθρώπων, δηλαδή την Αξιοπρέπεια, την Αφοσίωση, την Επιμονή και την Γενναιότητα, αλλά κυρίως -λόγω του ότι βλέπει άριστα την νύκτα- την Φώτιση . Υπό αυτές λοιπόν τις συμβολιστικές, ο λύκος θεωρείται ιερό ζώο των Ελλήνων Θεών Ηλίου ("Λυκάβας" στον Όμηρο και τον Ιουλιανό) και Απόλλωνος (υπό την επίκληση "Λύκιος") και Άρεως, αλλά και των Ρωμαίων Mars και Silvanus, καθώς και του ηλιακού Θεού Bellenus των Κελτών και του ηλιακού Θεού των Αιγυπτίων Ρα.

Στην Ρωμαϊκή πολυθεϊστική Παράδοση, ο λύκος συμβολίζει την ρώμη και την ανδρεία για αυτό και με γάλα λύκαινας (Λύκαινα του Καπιτωλίου, άγαλμα της Ρωμαϊκής Ψυχής) θέλει η συγκεκριμένη Παράδοση να έχουν ανατραφεί οι γενάρχες Ρωμύλος και Ρώμος. Στην Σκανδιναβογερμανική Παράδοση επίσης, ο λύκος συμβολίζει τη Νικηφορία και την Ισχύ, για αυτό και ο ύπατος Θεός Wodan (στα σαξωνικά Odin) απεικονίζεται συχνά να ιππεύει σε λύκους ή να έχει λύκους ως παραστάτες του. Όπως και στις υπόλοιπες Παραδόσεις της Ευρώπης, και στην συγκεκριμένη συμβολίζει επίσης την Ψυχοπομπή ή Ονειροπομπή (Ερμής των Ελλήνων και Οdin των Σκανδιναβογερμανών), την Φώτιση (εξ ού και ιερό ζώο του Θεού Baelder) αλλά και την Ενόραση, για αυτό και οι Σουηδές ιέρειες των δασών Βαργκαμόρες (Vargamors) ζούσαν ανάμεσα σε λύκους.

Στην Σαμανιστική Παράδοση επίσης των Πρώτων Εθνών ("Ινδιάνων"), ο λύκος κατέχει την ανώτατη ίσως θέση ανάμεσα στα τοτεμικά ιερά ζώα, αφού συμβολίζει...
1. Την αξιοπρέπεια και το θάρρος μπροστά στον θάνατο
2. Τον κύκλο των Αναγεννήσεων
3.Το Όνειρο και την Ενόραση
4. Την αρμονική ζεύξη του Ενστίκτου με την Νόηση
5. Την Κοινωνικότητα και την Συντροφικότητα
6. Την Νικηφορία, την Αυτοπροστασία και την Προστασία των οικείων προσώπων.
7. Την Επιμονή και την Υπομονή

Αντιθέτως, στην Ιουδαϊκή μονοθεϊστική Παράδοση, ο λύκος ταυτίζεται μόνο με την σκληρότητα, την δίψα για αίμα και την αρπακτικότητα (Γεν. ΜΘ 27). Από εκεί επηρεασμένη η Χριστιανική Παράδοση θα περάσει σε μία απίθανη επίθεση κατά του λύκου, ο οποίος, για τα αρρωστημένα μυαλά των "Πατέρων" συμβόλιζε τάχα το Απόλυτο Κακό, τον Διάβολο τον ίδιο, τον "Φθορέα του Ποιμνίου", την Πανουργία και την.. Αίρεση (!!)

Μέσα σε αυτό το αρρωστημένο φαντασιακό, ο λύκος (όπως και άλλα άτυχα ζώα που μίσησαν οι χριστιανοί, λ.χ. γάτα, κουκουβάγια, αρκούδα, κοράκι κ.λ.π.) κατεδικάσθη ουσιαστικά επί δύο χιλιετίες να παίξει τον ρόλο του απόλυτου "Κακού" στα μυαλά των μέσων ανθρώπων και φυσικά να υποστεί τις συνέπειες, που ήταν συστηματική εξόντωσή του σε βαθμό που να αποτελεί πλέον ένα από τα απειλούμενα είδη αυτού του πλανήτη. Υπήρξε τόσο βαθιά η παραφροσύνη των χριστιανών κατά αυτού του υπερήφανου ζώου, που για μισόν περίπου αιώνα (1550 -1600) εξόντωναν όχι μόνο όλους τους λύκους αλλά και εκατοντάδες ανθρώπους της Γαλλίας, της Ολλανδίας και της Γερμανίας, με την κατηγορία της.. "λυκανθρωπίας" (!!) Στην παραφροσύνη είχαν προηγηθεί φυσικά των δυτικών οι ανατολίτες χριστιανοί (όπως και σε ένα σωρό άλλα πράγματα, λ.χ. καύση ανθρώπων, δημόσια πυρπόληση βιβλίων, Ιερά Εξέταση, στρατόπεδα συγκεντρώσεως κ.ά.): στην υπότουρκη Κωνσταντινούπολη ο χριστιανικός πληθυσμός "βλέπει" στη διάρκεια μίας νύκτας του 1542 συνάθροιση.. 150 "λυκανθρώπων" σε μία πλατεία της Κωνσταντινουπόλεως (Colen de Plancy, "Dict. Infernal").
Παρά την παράνοια ωστόσο των μονοθεϊστών ανθρώπων απέναντι σε αυτό το υπέροχο ζώο, αυτό το ίδιο παρέμεινε και παραμένει (τουλάχιστον όσο δεν έχουν καταφέρει ακόμη να το αφανίσουν από προσώπου γης..) το ίδιο υπέροχο, ελεύθερο και αξιοπρεπές, όπως και τότε που οι παρελθόντες, ανώτεροι του βαρβαρικού σημερινού, πολιτισμοί, όπως προείπαμε, το τιμούσαν και το θεωρούσαν ιερό…

Κάθομαι μόνη στο μισοσκόταδο, που έχει απλώσει στο σπίτι το σούρουπο…. Μόνη με τις αναμνήσεις που έρχονται να με βρούν σε κάτι τέτοιες ώρες σιωπής. Τις φοβάμαι και μαζί τις αναζητώ...

Τι παράξενος που είναι ο άνθρωπος; Ζει την ζωή του, προχωρεί πάνω στο δρόμο της, συναντάει καινούργιες χαρές, καινούργιες λύπες… Τις αναμνήσεις του όμως τις φυλάει πάντοτε κάπου, σε κάποια μυστική άκρη της, της ψυχής και του νου…Και κάθε τόσο ανοίγει τη σφαλιστή πόρτα…ψάχνει ανάμεσα τους, ακόμη και αν τον κάνουν να πονά…Μπορώ να πω πως νιώθει μια περίεργη ικανοποίηση σε αυτό του τον πόνο…

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω…Είναι τόσες πολλές οι σκέψεις μου, μα δεν μπορώ να τις βάλω σε μια σειρά. Σκόρπια αισθήματα, σκόρπιες ιδέες, που προσπαθούν να βρούν τον δρόμο τους…μα κάτι τους σταματά, τους εμποδίζει…μένουν μόνα σε μια γωνιά του μυαλού μου. Νιώθουν την ίδια μοναξιά με μένα…

Θέλω να με συγχωρέσεις για αυτό μου το γράμμα, αλλά δεν γινόταν διαφορετικά…Προσπάθησα πάρα πολύ και πίεσα τον εαυτό μου να σε ξεχάσει…μάλλον όμως τα αισθήματα μου για σένα ήταν τόσο δυνατά, που υπερίσχυσαν του εαυτού μου και της λογικής. Ξέρω πως μερικές φορές δεν σου φέρθηκα όπως έπρεπε, εκείνες τις στιγμές δεν έκανε κουμάντο η λογική αλλά η καρδιά…Η καρδιά δεν έχει λογική…δεν έχει πολλές φορές ούτε αξιοπρέπεια, έστω και αν εμείς της την επιβάλλουμε πιεστικά…

Βγάζω από το λαιμό μου το κρεμαστό που μου χάρισες. Το σφίγγω στα χέρια μου, σαν να κρατάω εσένα…Μακάρι να μπορούσα να πάρω πίσω όλα εκείνα τα μεγάλα λόγια που σου είπα…μακάρι να ερχόσουν και με ένα σου βλέμμα, να μου έλεγες ‘Τέρμα το ταξίδι και οι περιπλανήσεις…Η Ιθάκη σου, σε περιμένει…’

Δεν περνάει μέρα που να μην σε θυμηθώ, τις βόλτες στην παραλία, τα βράδια που ξυπνούσα και σε έπιανα να με κοιτάς, τους ομηρικούς καβγάδες μας…που πάντα τέλειωναν λίγα λεπτά αφότου ξεκινούσαν, τα παραμύθια που σκαρφιζόσουν για να με βάλεις για ύπνο…τον υπέροχο καφέ που έφτιαχνες…έναν και για τους δύο.

Αποφεύγω όμως να θυμηθώ, ότι ποτέ δεν ήσουν δικός μου…Είχες ήδη φτιάξει την ζωή σου…και πάντα άνηκες εκεί…στην οικογένεια σου. Η ανόητη καρδιά μου ξεγελάστηκε για λίγο…έζησε στο όνειρο, πολέμησε με έναν αόρατο εχθρό και τελικά ηττήθηκε…

Χαίρομαι που σου έγραψα αυτό το γράμμα…και ας ξέρω πως δεν θα το διαβάσεις…Λυπάμαι όμως που δεν θα έρθει ποτέ εκείνη η μέρα…Η μέρα που θα θυμόμαστε, ότι περάσαμε, αγκαλιά και θα γελάμε…

Τι ωραία Θεέ μου…τι ωραία…χάμου στο χώμα ποδοπατημένη,να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου…ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος…

Κάποτε ένας ευγενής είχε τρεις κόρες, μία εξ αυτών η Ψυχή. Η Ψυχή ήταν πάρα πολύ όμορφη, και η εμφάνισή της αυτή προκάλεσε τον αμέριστο θαυμασμό των ανθρώπων αλλά και την ζήλια της θεάς Αφροδίτης...
Από το φθόνο της η θεά έβαλε τον γιο της Έρωτα, να χτυπήσει την Ψυχή με τα βέλη του και να την κάνει να ερωτευτεί κάποιον πάρα πολύ άσχημο. Ο Έρως όμως αντικρίζοντας την, γοητεύτηκε τόσο πολύ που έστρεψε κατά λάθος, τα βέλη του πάνω του...


οι γονείς της νέας, επειδή ανησυχούσαν για την τύχη της και την αποκατάστασή της. Πήγαν λοιπόν να συμβουλευτούν μαντείο. Ο μάντης, με διαταγή του Έρωτα, έδωσε χρησμό πως λόγω της ομορφιάς της η Ψυχή προορίζεται για θεό και πως πρέπει να την αφήσουν σε ένα βουνό για να την πάρει, όπως και έγινε...
Ολομόναχη η Ψυχή στο βουνό περίμενε την άγνωστη της μοίρα, όταν ο Ζέφυρος με εντολή του Έρωτα την μετέφερε στο παλάτι που είχε κτίσει για αυτήν. Ο γάμος έγινε, αλλά ο Έρωτας έβαλε όρο στην Ψυχή να μην προσπαθήσει ποτέ να δει την μορφή του, γιατί θα έφευγε μακριά της για πάντα. Αντάμωναν λοιπόν στο σκοτάδι και μόνο.

Ο καιρός περνούσε, η Ψυχή ήταν ευτυχισμένη, βέβαια δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της και φυσικά δεν γνώριζε και την ταυτότητά του, αλλά κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη να δει τουλάχιστον την οικογένεια της. Παρακάλεσε τον σύζυγο της να επιτρέψει στις αδερφές της να την επισκεφθούν. Οι αδερφές, ζηλεύοντας την τύχη της Ψυχής, βάλθηκαν να την τρομάξουν και να την απογοητεύσουν. Την έπεισαν πως ο άντρας της είναι ένα τέρας και για αυτό τον λόγο δεν της παρουσιάζεται ποτέ, και πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον σκοτώσει...

Τρομαγμένη πια η Ψυχή, κρύβει ένα λύχνο και ένα μαχαίρι, προκείμενου να πραγματοποιήσει το μακάβριο σχέδιο της. Όταν το βράδυ, υπό το αμυδρό φως της φλόγας έσκυψε πάνω από τον Έρωτα για να τον μαχαιρώσει, είδε την μορφή του και τα έχασε. Μία σταγόνα λάδι ξέφυγε τότε από το λυχνάρι και έπεσε πάνω στον Έρωτα με αποτέλεσμα να τον ξυπνήσει. Ο Έρως βλέποντας την Ψυχή να τον κοιτάει, πέταξε μακριά όπως την είχε προειδοποιήσει....

Απελπισμένη η Ψυχή άρχισε να τον ψάχνει…. Κάποια στιγμή έφτασε σε έναν ναό, αφιερωμένο στη Δήμητρα. Αναθαρρημένη πέρασε το κατώφλι και παρακάλεσε τη θεά να τη βοηθήσει. Η Δήμητρα, ανήμπορη, την παρέπεμψε στην Αφροδίτη, μητέρα του Έρωτα...
Η Αφροδίτη προκειμένου να βοηθήσει την Ψυχή της όρισε μια σειρά από εργασίες που θα δοκίμαζαν την υπομονή, την επιμονή και το θάρρος της και τη θεά θα βοηθούσαν στις δοκιμασίες αυτές η Ανησυχία και η Λύπη. Η τελευταία, από τις τρεις δοκιμασίες όριζε να πάει στον Άδη και να ζητήσει από την Περσεφόνη, εκ μέρους της Αφροδίτης να βάλει σε ένα κουτί λίγη από την ομορφιά της. Η Περσεφόνη δεν αρνήθηκε το αίτημα, γέμισε το κουτί και όρισε στην Ψυχή να μη το ανοίξει. Η περιέργεια όμως της Ψυχής υπερέβηκε τις οδηγίες και άνοιξε το κουτί που περιείχε τον ύπνο της Στυγός. Βυθίστηκε τότε η νέα σε βαθύ ύπνο...


Ο Έρως, όλο αυτό το διάστημα, ανάρρωνε, φυλακισμένος στο παλάτι της Αφροδίτης. Για καλή τύχη της Ψυχής, όταν εκείνη βυθίστηκε στον ύπνο, ο Έρως είχε καταφέρει να αποδράσει και σαν τρελλός έψαχνε να τη βρει. Έτσι μόλις την είδε, με τα βέλη του, μπόρεσε να τη σώσει. Τη συγχώρεσε, τη συμφιλίωσε με την Αφροδίτη και τέλος την οδήγησε στον Όλυμπο, όπου ο Δίας της πρόσφερε Αμβροσία και έγινε αθάνατη...

Ο Έρωτας και η Ψυχή, αγαπημένοι και μονιασμένοι, έφεραν κάποια στιγμή στον κόσμο και την κόρη τους... την Ηδονή

Όταν γεννήθηκε ο Νάρκισσος, γιoς του ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης, ο μάντης Τειρεσίας προφήτευσε ότι θα ζήσει ως τα βαθειά γεράματα, γιατί δεν θα μάθει ποτέ τον εαυτό του.
Σύμφωνα με μία από τις παραδόσεις ήταν τόσο όμορφος που κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία του. Ο Οβίδιος στο έργο του "Μεταμορφώσεις" αναφέρει ότι τον είχαν ερωτευθεί όλες οι νύμφες του δάσους.


Η Ηχώ ήταν μια από τις νύμφες, που ήταν αγιάτρευτα ερωτευμένη με τον Νάρκισσο, αλλά δεν μπορούσε να του μιλήσει, γιατί την είχε τιμωρήσει ηΉρα, να επαναλαμβάνει ηλιθίως, μόνο την τελευταία λέξη της φράσης των άλλων, όταν κατάλαβε πως τη παραπλανούσε μένοντας μαζί της να της μιλά με σκοπό να την κρατά απασχολημένη, όταν ο Δίας ερωτοτροπούσε με τις άλλες νύμφες, δίνοντας έτσι το χρόνο στις φίλες της να ξεφεύγουν την οργή της.

Η Ηχώ ακολουθούσε παντού τον Νάρκισσο, σιωπηλή και ερωτευμένη. Μια μέρα που ο Νάρκισσος κυνηγούσε ελάφια, άκουσε δίπλα του ένα απρόσμονο θόρυβο..
-Είναι κανείς εδώ; ρώτησε
και η Ηχώ απάντησε: ΕΔΩ...
ξαφνιασμένος ο Νάρκισσος λέει: 'Ελα! Έλα.. Πλησίασε..
και η Ηχώ απαντά: ΠΛΗΣΙΑΣΕ και με χαρά προχώρησε προς τον Νάρκισσο...
αλλά εκείνος την σπρώχνει πάνω στους θάμνους και έφυγε...


Η Ηχώ.. έμεινε για ώρες, μόνη της να κλαίει, επαναλαμβάνοντας την λέξη "πλησίασε". Πέρασε καιρός πολύς, αλλά η Ηχώ δεν μπορούσε να ξεχάσει τον Νάρκισσο και την άκαρδη και ύπουλη συμπεριφορά του ..συνέχισε να κλαίει με παράπονο και να επαναλαμβάνει χωρίς σταματημό την τελευταία λέξη του Νάρκισσου, ΠΛΗΣΙΑΣΕ...


Ο Νάρκισσος συνέχισε να κυνηγά τα ελάφια.. ώσπου μια μέρα συνάντησε μια πανέμορφη λίμνη. Εντυπωσιάστηκε και σταμάτησε να την θαυμάσει...Ξάπλωσε στο έδαφος δίπλα της και είδε την μορφή του να καθρεφτίζεται στα πεντακάθαρα νερά της....

Ήταν τόση η έκπληξή του ώστε πέρασε για ώρες κοιτάζοντας κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του... κάποια στιγμή προσπάθησε ν'αγγίξει και να χαϊδέψει την υδάτικη εικόνα του.. αλλά έχασε την ισορροπία του και έπεσε στα βαθειά νερά της λίμνης και πνίγηκε. Η Ηχώ.. που δεν τον είχε συγχωρήσει.. όλη την ώρα του φώναζε θυμωμένη…. "ΠΛΗΣΙΑΣΕ" μόλις είδε τον Νάρκισσο πεθαμένο, πόνεσε πολύ…

κι ήταν τόσο θλιμμένος ο θρήνος της, που ο Δίας συγκινημένος.. μεταμόρφωσε τον Νάρκισσο σε ένα πανέμορφο λευκό λουλούδι της Άνοιξης και την Ηχώ την μεταμόρφωσε σε αέρινη Φωνή… ώστε να μπορεί να χαϊδεύει, για πάντα, απαλά τα πεταλά του και να σκορπά τριγύρω το μεθυστικό άρωμά του και να θυμίζει τον ανεκπλήρωτο έρωτα….