MeDuSa

Κάθε πρωί...

Καταργούμε τα όνειρα

Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια...

Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί...

Χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους

Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες...

Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά...

(Ασήμαντες απαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.

Μα πού τελειώνει η μοναξιά;)

Δε θέλω του κισσού το γλαροψήλωμα

σε ξένα αναστηλώματα δεμένο

ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο

μα όσο ανεβαίνω...μόνος ν' ανεβαίνω

Δε θέλω του γυαλιού το λαμπροφέγγισμα

που δίνεται του φεγγο-ηλιού τη χάρη

θέλω να δίνω φως, από τη φλόγα μου

κι ας είμαι ένα...ταπεινό λυχνάρι.

Κέλομαί σε Γογγύλα

Πέφανθι λάβοϊσά μα

Γλακτίν αν σε δηύτε πόθος αμφιπόταταϊ.

ταν καλάν α γαρ κατάγωγις αυτά

απτόαισ' ιδοϊσαν, εγώ δε χαίρω,

και γαρ αύτα δη τόδε μέμφεταί σοι

Κυπρογένηα....

Σε φωνάζω Γογγύλα

Φανερώσου πάλι κοντά μου

Το χιτώνα τον άσπρο σαν το γάλα όταν φοράς,

νά 'ξερες τους πόθους που σε τριγυρίζουν

όμορφη, και πώς χαίρομαι που δεν είμαι εγώ,

μα η ίδια η Αφροδίτη που σε μαλώνει....