Ερινύες
Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίποτα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους)
Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενειακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επίσης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τιμωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πράξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου.
Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θείας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει…

Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οιΕρινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθετα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ'τον Τηλέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πηνελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότερου απ'όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγικούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε καταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρελάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.
Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμείλικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες...ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άνθρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξηρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία…
Σαπφώ.....και Φάωνας
Η Σαπφώ σύμφωνα με τον μύθο απογοητευμένη από τον άτυχο έρωτα της για το Φάωνα, αυτοκτόνησε πέφτοντας στη θάλασσα από το ακρωτήριο Λευκάτας, που βρίσκεται στη Λευκάδα.Αυτό αναφέρεται και στο λεξικό Σούδα, όπου διαβάζουμε για τη Σαπφώ:
«Λέσβια εκ Μυτιλήνης ψάλτρια δ’ έρωτας Φάωνος του Μυτιληναίου εκ του Λευκάτου κατεπόντησαν εαυτήν».
Ο Ορφέας...και η Ευρυδίκη
Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε. Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα, με οδηγό τον Ερμή, για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της.
Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του….Ο Πυγμαλίων ...και η Γαλάτεια
Κάποτε λοιπόν λάξευε σε λαμπερό φίλντισι το άγαλμα μιας κοπέλας εξαιρετικά ωραίας. Το άγαλμα έστεκε εκεί,σαν πλάσμα ζωντανό,μέσα στο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Νόμιζες πως ανασαίνει,πως να...τούτη τη στιγμή θα κουνηθεί,θ'αρχίσει να περπατάει και να μιλάει...
Ώρες ολόκληρες ο Πυγμαλίων δεν χόρταινε να το θαυμάζει,ώσπου στο τέλος ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που το΄χε με τα ίδια του χέρια φτιάξει...Της χάρισε βραχιόλια,σκουλαρίκια,της φόρεσε κοσμήματα,την έντυσε με πολύτιμα ρούχα και της στόλισε το κεφάλι με στεφάνι από λουλούδια... Συχνά της ψιθύριζε..:
- ''Αχ,και να'σουν ζωντανή,να μπορούσες ν'αποκριθείς στα λόγια μου,πόσο ευτυχισμένος θα'μουν!''

Το άγαλμα όμως έστεκε εκεί...Σιωπηλό και παγωμένο! Ο καιρός περνούσε και ο Πυγμαλίων ένοιωθε όλο και πιο ερωτευμένος με το άγαλμα της κοπέλας. Δεν ήξερε τί να κάνει! Κόντευε να τρελαθεί..!
Ώσπου,ήρθαν οι μέρες που γίνονταν οι γιορτές προς τιμήν της Αφροδίτης. Ο Πυγμαλίων πήγε να την τιμήσει. Πήρε μια δαμάλα με χρυσωμένα κέρατα και την προσέφερε θυσία στην θεά του έρωτα...'Απλωσε τα χέρια του και έκανε ψιθυριστά μια δέηση...
- ''Ω! αιώνιοι Θεοί! Κι εσύ Αφροδίτη που λάμπεις σαν το χρυσάφι...Αν σας είναι μπορετό να χαρίζετε οτιδήποτε σε όποιον σας προσκυνάει,τότε χαρίστε μου μια γυναίκα που να΄ναι όμορφη σαν το άγαλμα της κοπέλας που βγήκε από τα χέρια μου...!''
Δεν τόλμησε ο Πυγμαλίων να παρακαλέσει τους θεούς να δώσουν ζωή στο άγαλμα, γιατί φοβήθηκε μήπως μια τέτοια παράκληση τους εξοργίσει σαν ασέβεια...Ξαφνικά, εκεί που στεκόταν στον βωμό της θεάς, ξεπετάχτηκε μια λαμπερή φλόγα..! Μ' αυτό η θεά του έδινε σημάδι, ότι οι Θεοί συνάκουσαν την παράκληση του...

Ο Πυγμαλίων έφυγε και επέστρεψε στο σπίτι του...Πλησιάζει το άγαλμα...και ω! τι ευτυχία! τι χαρά μεγάλη! Το άγαλμα έγινε πλάσμα ζωντανό! Χτυπούσε η καρδιά του και στα μάτια του σπιθοβολούσε η ζωή! Πανέμορφη ήταν η γυναίκα που χάρισε η Αφροδίτη στον Πυγμαλίωνα! Κι εκείνος την ονόμασε Γαλάτεια...Κι από τότε έμειναν μαζί και τίποτα δεν τους χώρισε! Από τον έρωτά τους γεννήθηκε ο Πάφος,που αργότερα έγινε ο ιδρυτής της σημερινής ομώνυμης πόλεως της Κύπρου...!
Σελήνη και Ενδυμίων
Ο Ενδυμίων ήταν ένας νεαρός με απαράμιλλη ομορφιά, γιός της Καλύκης και του Αέθλιου, γιού του Δία. Είχε οδηγήσει τους Αιολείς της Θεσσαλίας στην Ηλεία και βασίλευε σε αυτούς. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή παρουσιάζεται σαν νέος πανέμορφος βοσκός που εμπνέει σφοδρό έρωτα στη Σελήνη. Η Σελήνη σμίγει μαζί του και μετά από παράκλησή της ο Δίας υπόσχεται στον Ενδυμίωνα να του πραγματοποιήσει μια ευχή. Ο Ενδυμίων διαλέγει να κοιμηθεί έναν αιώνιο ύπνο μένοντας πάντα νέος. Ο μύθος αυτός τοποθετείται άλλοτε στην Πελοπόννησο και άλλοτε στο βουνό Λάτμος στην Καρία, όχι μακριά από την Μίλητο.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Σελήνη τον είδε και τον ερωτεύτηκε κατά τη διάρκεια του αγέραστου ύπνου, δικαίωμα που του είχε παραχωρήσει ο Δίας. Η Σελήνη ερωτευμένη μαζί του ερχόταν κάθε νύχτα εκεί που κοιμόταν και έσμιγε μαζί του μακριά από τα μάτια όλων, σε μια πράξη που ούτε οι αρχαίοι ποιητές δεν περιέγραψαν ποτέ. Από τους έρωτες της Σελήνης και του Ενδυμίωνα γεννήθηκαν πενήντα κόρες.
Η ιστορία του Ενδυμίωνα έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Βλέπουμε σε αυτόν τον νεαρό ποιητή, που μάταια αναζητά να εκπληρώσει τα οράματα και τους πόθους της καρδιάς του, να βρίσκει προσωρινά τη γαλήνη κάτω από τις θεραπευτικές ακτίνες του φεγγαριού, του σιωπηλού μάρτυρα της μελαγχολίας και του πάθους που τον αναλώνουν.Ο μύθος αναφέρεται στον ιδανικό έρωτα, σε μια ζωή που βιώνεται περισσότερο στα όνειρα απ' ό,τι στην πραγματικότητα, και τελικά σ' έναν πρόωρο αλλά ευπρόσδεκτο θάνατο.
Πηγή : clubs.pathfinder.gr
Η Ηρώ και ο Λέανδρος

Πριν όμως ξημερώσει ο Λέανδρος επέστρεφε στη Άβυδο προκειμένου να επανέλθει το επόμενο εσπέρας. Κάποτε όμως ήλθε η άσχημη εποχή του Χειμώνα και οι δύο εραστές υποβλήθηκαν στον σκληρό χωρισμό με την αμοιβαία όμως υπόσχεση να επαναβρεθούν στις αρχές της επόμενης Άνοιξης. Παρά ταύτα όμως το επόμενο εσπέρας συνέβει το μοιραίο. Είτε διότι η Ηρώ λησμόνησε τις υποσχέσεις της και ήθελε πάλι τον Λέανδρο κοντά της, είτε διότι η γριά τροφός παρασύρθηκε εκ της συνήθειας, ο λύχνος βρέθηκε πάλι αναμμένος.
Ο Λέανδρος όταν τον είδε από την Άβυδο εξέλαβε το φως ως ερωτική πρόσκληση. Αμέσως έπεσε στη παγωμένη και ανεμοδαρμένη θάλασσα για να μεταβεί στη φίλη του. Ενώ όμως εκείνος πάλευε με τα κύματα ο άνεμος έσβησε τον λύχνον οπότε έχασε τον προσανατολισμό του και παρασυρόμενος από τα κύματα πνίγηκε. Το πρωί το πτώμα του ξεβράστηκε στη ακτή της Σηστού. Αλλόφρων η Ηρώ όταν έμαθε το δυστύχημα έσπευσε και ρίφθηκε στη θάλασσα αγκαλιάζοντας τον νεκρό αγαπημένο της, μη κολυμβούσα όμως βυθίστηκαν. Αργότερα οι τραγικοί αυτοί εραστές εκβράσθηκαν αγκαλιασμένοι στην ακτή, όπου οι κάτοικοι τους έθαψαν σε κοινό τάφο.

MeDuSa-Kia
Blog Archive
-
►
2011
(95)
- ► Σεπτεμβρίου (2)
- ► Φεβρουαρίου (28)
- ► Ιανουαρίου (21)
-
►
2010
(392)
- ► Δεκεμβρίου (27)
- ► Σεπτεμβρίου (14)
- ► Φεβρουαρίου (12)
- ► Ιανουαρίου (15)
Ο Φονιάς...Νιαρ
Εκτιμώ...Διαβάζω & ακούω
-
-
-
παραμύθι (σαν)Πριν από 5 μήνες
-
-
-
-
-
-
-
When Black Birds Fly (2016)Πριν από 10 χρόνια
-
[New Apk] Tales From Deep Space v1.0.0 [ADRENO]Πριν από 11 χρόνια
-
-
-
-
Η ευθύνη του ηγέτη στις δύσκολες στιγμέςΠριν από 15 χρόνια
-
...Ένας μύθος και μία ιστορία...Πριν από 16 χρόνια
-
-
Προσοχή...!
....όποιος κι αν είναι ο στόχος σου...
.... να κρατάς τα μάτια σου....
...στον λουκουμά....κι όχι στην τρύπα.
Oscar Wilde
Το νου σας... ;o)
Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν ;o)