Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυθολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μυθολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Η Ωραία Ελένη από τον Όμηρο έως τον Ελύτη

Μάθημα του Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου.


Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

Ερινύες

Κατά τον Ησίοδο, από το αίμα που έσταξε η πληγή του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος, γεννήθηκαν και οι θεότητες Ερινύες…
Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίπο­τα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους)


Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενει­ακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επί­σης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τι­μωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πρά­ξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου.

Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θεί­ας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει…

Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οιΕρινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθε­τα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ'τον Τη­λέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πη­νελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότε­ρου απ'όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγι­κούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε κα­ταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρε­λάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.

Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμεί­λικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες...ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άν­θρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξη­ρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία…



Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

Σαπφώ.....και Φάωνας


Σύμφωνα με τον ιστορικό Αιλιανό στο βιβλίο του ''Ποικίλου Ιστορία'' τόμος 12 παράγραφος 18 στη Λέσβο υπήρχε ένας γέρος καλόκαρδος βαρκάρης ο Φάωνας ο οποίος μετέφερε με την βάρκα του ανθρώπους από τη Λέσβο στη Μικρά Ασία. Η θεά Αφροδίτη θέλοντας να δοκιμάσει την καλοσύνη και την ανθρωπιά του Φάωνα παρουσιάστηκε σ’ αυτόν με τη μορφή γριάς και του ζήτησε να τη μεταφέρει με τη βάρκα του...

Ο Φάωνας πρόθυμος όπως πάντα τη μετέφερε με κάθε φροντίδα και χωρίς να δεχτεί καμία αμοιβή. Τότε η Αφροδίτη τιμώντας το Φάωνα για την καλοσύνη και την ανθρωπιά του, του χάρισε ένα αλάβαστρο με μύρο και πως ο Φάωνας, όταν άλειψε το σώμα του με αυτό, έγινε νέος και πάρα πολύ όμορφος. Άρχισαν τότε να τον αγαπούν όλες οι γυναίκες της Λέσβου συμπεριλαμβανομένης και της Σαπφώς. Ώσπου στο τέλος κάποιοι τον έσφαξαν για μοιχεία...
Η Σαπφώ σύμφωνα με τον μύθο απογοητευμένη από τον άτυχο έρωτα της για το Φάωνα, αυτοκτόνησε πέφτοντας στη θάλασσα από το ακρωτήριο Λευκάτας, που βρίσκεται στη Λευκάδα.

Αυτό αναφέρεται και στο λεξικό Σούδα, όπου διαβάζουμε για τη Σαπφώ:
«Λέσβια εκ Μυτιλήνης ψάλτρια δ’ έρωτας Φάωνος του Μυτιληναίου εκ του Λευκάτου κατεπόντησαν εαυτήν».


Πηγή : http://gym-eresou.les.sch.gr
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009

Ο Ορφέας...και η Ευρυδίκη

Ο Ορφέας, γιός του βασιλιά της Θράκης Οίαγρου ή Θίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης και αδελφός του τραγουδιστή Λίνου που δίδαξε τον Ηρακλή τραγούδι και μουσική, μυθικός ήρωας της αρχαίας Ελλάδας, ήταν γνωστός για την "μαγική" δύναμη της λύρας του, τη μουσική και τη ποίησή του.
Ο μύθος λέει ότι ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας του δίδαξε την μουσική και του χάρισε την λύρα του. Ο Ορφέας έπαιζε τόσο αρμονικά τη λύρα και τραγουδούσε τόσο γλυκά, που λένε ότι τίποτε και κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μουσική του, ακόμα και τα αγρίμια του δάσους μαζεύονταν γύρω του να τον ακούσουν.
Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, ο Ορφέας επέστρεψε στην Θράκη και ζούσε όπως και πριν, τριγυρνώντας μέσα στο δάσος, παίζοντας τη λύρα του και τραγουδώντας. Εκεί συναντήθηκε με την νύμφη Ευρυδίκη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Η ευτυχία τους όμως δεν κράτησε για πολύ. Η Ευρυδίκη πέθανε μετά το δάγκωμα ενός φιδιού και ο Ορφέας μένει με τη θλίψη….
Το τραγούδι του λένε ότι ήταν τόσο λυπητερό που ακόμα και οι πέτρες ράγιζαν. Δεν τον παρηγορούσε τίποτε. Οι θεοί του Ολύμπου του επέτρεψαν να κατέβει στον Άδη, στο βασίλειο του Πλούτωνα, με οδηγό τον Ερμή, για να ξαναβρεί την Ευρυδίκη και με την απόφαση είτε να την φέρει πίσω στον κόσμο είτε να μείνει για πάντα εκεί μαζί της.
Με τη μελωδία της μουσικής του, σαγήνευσε και αποκοίμισε τον φοβερό Κέρβερο, τον φύλακα των ψυχών και κατάφερε να περάσει τις πύλες του Άδη. Ο Πλούτωνας τον φιλοξένησε στο παλάτι του και λύγισε στα παρακάλια του, στην θλίψη και στον πόνο της μαγευτικής μουσικής του και δέχτηκε να αφήσει την Ευρυδίκη να φύγει, με έναν όρο: Στον δρόμο της επιστροφής για τον επάνω κόσμο, μπροστά θα πηγαίνει αυτός και πίσω του θα ακολουθεί η Ευρυδίκη με τον Ερμή. Μέχρι να φθάσουνε στον προορισμό τους ο Ορφέας δεν έπρεπε ούτε μια φορά να γυρίσει να δει την Ευρυδίκη, αλλιώς θα την έχανε για πάντα!
Ο Ορφέας δέχθηκε τον όρο του Πλούτωνα και με την συνοδεία του Ερμή ξεκίνησαν να επιστρέψουν στην γη. Φθάνοντας όμως κοντά στην έξοδο, ο Ορφέας έχασε την υπομονή του, παρασύρθηκε από την αγάπη του και την λαχτάρα να ξαναδεί την Ευρυδίκη και γύρισε να την κοιτάξει….
Η Ευρυδίκη ξαφνικά χάθηκε, επιστρέφοντας στο σκοτεινό παλάτι του Άδη και ο Ορφέας έμεινε ξανά μόνος του για πάντα! Άδικα έκλαψε και θρήνησε για την ανοησία του ο Ορφέας. Προσπαθώντας να ξεπεράσει τον πόνο του άρχισε να τριγυρίζει πάλι στα δάση με την λύρα του και να τραγουδά γα τον χαμό της Ευρυδίκης. Πολλές νύμφες του δάσους θέλησαν να ζήσουν μαζί του, αυτός όμως τις αγνοούσε και καμιά δεν πήρε ποτέ τη θέση της Ευρυδίκης πλάι του….
Πηγή : http://lalunapiena.blogspot.com

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009

Ο Πυγμαλίων ...και η Γαλάτεια

Ο Πυγμαλίων μισούσε τις γυναίκες. Εκεί στην Αμαθούντα της Κύπρου που ζούσε,τις έβλεπε με πόσο έκλυτο βίο διαβιούσαν και για αυτό το λόγο ζούσε μοναχός του και απέφευγε να νυμφευθεί...
Κάποτε λοιπόν λάξευε σε λαμπερό φίλντισι το άγαλμα μιας κοπέλας εξαιρετικά ωραίας. Το άγαλμα έστεκε εκεί,σαν πλάσμα ζωντανό,μέσα στο εργαστήρι του καλλιτέχνη. Νόμιζες πως ανασαίνει,πως να...τούτη τη στιγμή θα κουνηθεί,θ'αρχίσει να περπατάει και να μιλάει...

Ώρες ολόκληρες ο Πυγμαλίων δεν χόρταινε να το θαυμάζει,ώσπου στο τέλος ερωτεύτηκε το άγαλμα της κοπέλας που το΄χε με τα ίδια του χέρια φτιάξει...Της χάρισε βραχιόλια,σκουλαρίκια,της φόρεσε κοσμήματα,την έντυσε με πολύτιμα ρούχα και της στόλισε το κεφάλι με στεφάνι από λουλούδια... Συχνά της ψιθύριζε..:
- ''Αχ,και να'σουν ζωντανή,να μπορούσες ν'αποκριθείς στα λόγια μου,πόσο ευτυχισμένος θα'μουν!''

Το άγαλμα όμως έστεκε εκεί...Σιωπηλό και παγωμένο! Ο καιρός περνούσε και ο Πυγμαλίων ένοιωθε όλο και πιο ερωτευμένος με το άγαλμα της κοπέλας. Δεν ήξερε τί να κάνει! Κόντευε να τρελαθεί..!

Ώσπου,ήρθαν οι μέρες που γίνονταν οι γιορτές προς τιμήν της Αφροδίτης. Ο Πυγμαλίων πήγε να την τιμήσει. Πήρε μια δαμάλα με χρυσωμένα κέρατα και την προσέφερε θυσία στην θεά του έρωτα...'Απλωσε τα χέρια του και έκανε ψιθυριστά μια δέηση...
- ''Ω! αιώνιοι Θεοί! Κι εσύ Αφροδίτη που λάμπεις σαν το χρυσάφι...Αν σας είναι μπορετό να χαρίζετε οτιδήποτε σε όποιον σας προσκυνάει,τότε χαρίστε μου μια γυναίκα που να΄ναι όμορφη σαν το άγαλμα της κοπέλας που βγήκε από τα χέρια μου...!''

Δεν τόλμησε ο Πυγμαλίων να παρακαλέσει τους θεούς να δώσουν ζωή στο άγαλμα, γιατί φοβήθηκε μήπως μια τέτοια παράκληση τους εξοργίσει σαν ασέβεια...Ξαφνικά, εκεί που στεκόταν στον βωμό της θεάς, ξεπετάχτηκε μια λαμπερή φλόγα..! Μ' αυτό η θεά του έδινε σημάδι, ότι οι Θεοί συνάκουσαν την παράκληση του...

Ο Πυγμαλίων έφυγε και επέστρεψε στο σπίτι του...Πλησιάζει το άγαλμα...και ω! τι ευτυχία! τι χαρά μεγάλη! Το άγαλμα έγινε πλάσμα ζωντανό! Χτυπούσε η καρδιά του και στα μάτια του σπιθοβολούσε η ζωή! Πανέμορφη ήταν η γυναίκα που χάρισε η Αφροδίτη στον Πυγμαλίωνα! Κι εκείνος την ονόμασε Γαλάτεια...Κι από τότε έμειναν μαζί και τίποτα δεν τους χώρισε! Από τον έρωτά τους γεννήθηκε ο Πάφος,που αργότερα έγινε ο ιδρυτής της σημερινής ομώνυμης πόλεως της Κύπρου...!


Πηγή : http://fcb.pblogs.gr
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2009

Σελήνη και Ενδυμίων

Επί άρματος λευκού που τέσσαρες ημίονοιπάλλευκοι σύρουν, με κοσμήματ' αργυρά,φθάνω εκ Μιλήτου εις τον Λάτμον. Ιεράτελών - θυσίας και σπονδάς - τω Ενδυμίωνι,από την Αλεξάνδρειαν έπλευσα εν τριήρει πορφυρά.-Ιδού το άγαλμα. Εν εκστάσει βλέπω νυντου Ενδυμίωνος την φημισμένην καλλονήν. Ιάσμων κάνιστρα κενούν οι δούλοι μου· κ' ευοίωνοιεπευφημίαι εξύπνησαν αρχαίων χρόνων ηδονήν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ο Ενδυμίων ήταν ένας νεαρός με απαράμιλλη ομορφιά, γιός της Καλύκης και του Αέθλιου, γιού του Δία. Είχε οδηγήσει τους Αιολείς της Θεσσαλίας στην Ηλεία και βασίλευε σε αυτούς. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή παρουσιάζεται σαν νέος πανέμορφος βοσκός που εμπνέει σφοδρό έρωτα στη Σελήνη. Η Σελήνη σμίγει μαζί του και μετά από παράκλησή της ο Δίας υπόσχεται στον Ενδυμίωνα να του πραγματοποιήσει μια ευχή. Ο Ενδυμίων διαλέγει να κοιμηθεί έναν αιώνιο ύπνο μένοντας πάντα νέος. Ο μύθος αυτός τοποθετείται άλλοτε στην Πελοπόννησο και άλλοτε στο βουνό Λάτμος στην Καρία, όχι μακριά από την Μίλητο.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Σελήνη τον είδε και τον ερωτεύτηκε κατά τη διάρκεια του αγέραστου ύπνου, δικαίωμα που του είχε παραχωρήσει ο Δίας. Η Σελήνη ερωτευμένη μαζί του ερχόταν κάθε νύχτα εκεί που κοιμόταν και έσμιγε μαζί του μακριά από τα μάτια όλων, σε μια πράξη που ούτε οι αρχαίοι ποιητές δεν περιέγραψαν ποτέ. Από τους έρωτες της Σελήνης και του Ενδυμίωνα γεννήθηκαν πενήντα κόρες.

Η ιστορία του Ενδυμίωνα έχει μια ιδιαίτερη γοητεία. Βλέπουμε σε αυτόν τον νεαρό ποιητή, που μάταια αναζητά να εκπληρώσει τα οράματα και τους πόθους της καρδιάς του, να βρίσκει προσωρινά τη γαλήνη κάτω από τις θεραπευτικές ακτίνες του φεγγαριού, του σιωπηλού μάρτυρα της μελαγχολίας και του πάθους που τον αναλώνουν.Ο μύθος αναφέρεται στον ιδανικό έρωτα, σε μια ζωή που βιώνεται περισσότερο στα όνειρα απ' ό,τι στην πραγματικότητα, και τελικά σ' έναν πρόωρο αλλά ευπρόσδεκτο θάνατο.

Πηγή : clubs.pathfinder.gr

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

Η Ηρώ και ο Λέανδρος

Η Ηρώ ήταν ιέρεια της Αφροδίτης η οποία κατοικούσε σε ένα πύργο στην πόλη της Σηστού, στην ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου. Ο Λέανδρος, ένας νεαρός από την Άβυδο, στην απέναντι όχθη του στενού, την ερωτεύθηκε, και κάθε βράδυ περνούσε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο για να είναι μαζί της. Η Ηρώ με μόνη βοηθό την πιστή τροφό της, άναβε μία λάμπα κάθε νύχτα στην κορυφή του πύργου της, για να τον οδηγεί, και όταν έφθανε ασθμαίνων η ίδια τον υποδεχόταν στην ακτή.

Πριν όμως ξημερώσει ο Λέανδρος επέστρεφε στη Άβυδο προκειμένου να επανέλθει το επόμενο εσπέρας. Κάποτε όμως ήλθε η άσχημη εποχή του Χειμώνα και οι δύο εραστές υποβλήθηκαν στον σκληρό χωρισμό με την αμοιβαία όμως υπόσχεση να επαναβρεθούν στις αρχές της επόμενης Άνοιξης. Παρά ταύτα όμως το επόμενο εσπέρας συνέβει το μοιραίο. Είτε διότι η Ηρώ λησμόνησε τις υποσχέσεις της και ήθελε πάλι τον Λέανδρο κοντά της, είτε διότι η γριά τροφός παρασύρθηκε εκ της συνήθειας, ο λύχνος βρέθηκε πάλι αναμμένος.

Ο Λέανδρος όταν τον είδε από την Άβυδο εξέλαβε το φως ως ερωτική πρόσκληση. Αμέσως έπεσε στη παγωμένη και ανεμοδαρμένη θάλασσα για να μεταβεί στη φίλη του. Ενώ όμως εκείνος πάλευε με τα κύματα ο άνεμος έσβησε τον λύχνον οπότε έχασε τον προσανατολισμό του και παρασυρόμενος από τα κύματα πνίγηκε. Το πρωί το πτώμα του ξεβράστηκε στη ακτή της Σηστού. Αλλόφρων η Ηρώ όταν έμαθε το δυστύχημα έσπευσε και ρίφθηκε στη θάλασσα αγκαλιάζοντας τον νεκρό αγαπημένο της, μη κολυμβούσα όμως βυθίστηκαν. Αργότερα οι τραγικοί αυτοί εραστές εκβράσθηκαν αγκαλιασμένοι στην ακτή, όπου οι κάτοικοι τους έθαψαν σε κοινό τάφο.


Πηγή : wikipedia
Related Posts with Thumbnails

MeDuSa-Kia

Το Άλλο μου Παιδί...

Το σόι...

Ο Φονιάς...Νιαρ

Εκτιμώ...Διαβάζω & ακούω

Προσοχή...!

Στον αγώνα της ζωής....


....όποιος κι αν είναι ο στόχος σου...


.... να κρατάς τα μάτια σου....


...στον λουκουμά....κι όχι στην τρύπα.


Oscar Wilde

Το νου σας... ;o)

....Το νου σας ρεμάλιααααααααα…

Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν ;o)

About Μή!

Ο Ρουφιάνος...