MeDuSa

Τα σπίτια φυτρώνουν κι αυτά, σαν τα λουλούδια,

μαραίνοντε κι αυτά με τα χρόνια, σαν τα λουλούδια.

Άμα παίζαμε το video της ζωής μας γρήγορα, θα μέναμε στατικοί.
Μπαίνεις για πρώτη φορά στο σπίτι σου αγκαλιά, στα χέρια, μόλις γεννιέσαι.
Βγαίνεις μετά, αγκαλιά, στα χέρια ή με το καρότσι.

Μετά, με τα παπούτσια σου τα πρώτα.
Μετά, με ένα παιχνίδι στο χέρι και ένα σκούφο μέχρι τα μάτια, και τ’ άλλο χέρι στο χέρι των γονιών.
Μετά, κρατάς μια σάκα.
Μετά, μόνο τα κλειδιά και ένα πουλόβερ...

-Πού ήσουν τόσες ώρες?
-Άσεμε μάνα…

Και από κει και μετά όλο και κάτι κρατάς, την πρώτη σου βαλίτσα για την εκδρομή, τον πρώτο σου έρωτα, τον φέρνεις σπίτι, όταν λείπουν οι δικοί σου...

Μετά, κρατάς το παιδί σου, εσύ, και το φέρνεις.
Μετά, κρατάς τους δικούς σου, που μεγάλωσαν και τους πας όπου θέλουν.
Μετά, κρατάς το στόμα σου κλειστό` και λες λίγα.
Μετά, κρατάς τα έπιπλα για να περπατήσεις, όλα από μια πόρτα.

Περνάνε.
Όλα περνάνε...

Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα...

-Περνας καλά?
-Να περάσεις καλά,
..περαστηκά, περαστηκός.

-Περαστηκός ήμουν ..έτσι έπρεπε να λέει ο έρωτας όταν έρχετε και σε βρήσκει, απροειδοποίητα` και ‘μεις του λέμε περάστε....

Λίνα Νικολακοπούλου

Ετικέτες λίνα νικολακοπούλου, ποίηση, τα σπίτια |

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011

Μας Αγάπησαν ...

8:51 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Τις προάλλες που ήταν παγωνιά πεισματωμένη
κι είχε μια μαγκουφιά σπιούνου το απόγευμα
ένα πουλί όλο όλο μέσα σε τόσο χέρσο ύψος
ισορροπώντας σε καλώδιο τρεμουλιάρικης
τηλεπικοινωνίας ράμφιξε παραισθητικά τη λάμπα
του σβηστού ακόμα δρόμου σαν να ήταν τροφή.

Μακάρι να νομίζει οτι χόρτασε.

Να νομίζουμε. Πάση θυσία. Ούτε στιγμή
να ξέρουμε.
Να νομίζουμε. Είναι το μόνο ράμφος που νοιάζεται
να εξευρίσκει την τροφή της αντοχής μας.
Χυμάει πάνω στο ξεκάθαρο το ξεπουπουλιάζει
και το παραχώνει ζωντανό μες στην απώθησή του.
Και πλέον ασφαλείς χτίζουμε σπίτια άμιλλα
αυτοκίνητα πρόοδο φθόνους ουρανοξύστες
υπερταχείες αρρώστιες ταξίδια σε άγνωστα
ευημερούντα λάθη.

Τόσο πολύ να νομίζουμε ώστε
οσάκις πίνουμε καφέ συλλογισμένον
παρέα μ' εκείνη την κακόκεφη υπενθύμιση
πως είναι η ζωή συντομότατη
να νιώθουμε μια λύπηση τόσο αφ' υψηλού
μια συμπόνια τόσο φευγαλέα
γι αυτή τη συντομία
σαν ν' αφορά ξένη ζωή και όχι τη δικιά μας.

Να νομίζουμε. Να νομίζουμε πάση θυσία. Αλλιώς
δεν μας αγάπησε κανείς.

Όχι όχι ουδ' επί στιγμή να νομίζουμε
πως ούτε εμείς ποτέ μας αγαπήσαμε.
Όχι. Τέτοιαν ισοπαλία θλιβερή
δεν θέλει να φέρει η παραίσθηση.

Χίλιες φορές να νικηθεί.

Κική Δημουλά, από την "Εφηβεία της λήθης"

Ετικέτες Δημουλά Κική, εφηβεία της λήθης, ποίηση |

Κυριακή 29 Μαΐου 2011

Καλημέρα λοιπόν...

8:50 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο antgeo |

Το δάκρυ, όλοι το ξέρουν, είναι μια φωτιά
κι ο στεναγμός μια φωνή της πληγής μας...

Καλημέρα λοιπόν σε σας που δεν κλαίτε
κι έχετε τα μάτια ξεκούραστα...

'Oσο για μένα, ξέρω τώρα πια τι είναι αυτός ο κόσμος...

Κρίτων Αθανασούλης

Ετικέτες Κρίτων Αθανασούλης, ποίηση |

3 Μουχαμπέτια

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

ΒΡΟΧΟΣ...

11:20 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο antgeo |

Τώρα ποὺ σ᾿ ἔχω διαγράψει ἀπ᾿ τὴν καρδιά μου,
ξαναγυρνᾷς ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐπίμονα,
ὅλο καὶ πιὸ πολὺ τυραννικά...

Δὲν ἔχουν ἔλεος τὰ μάτια σου γιὰ μένα...
...δὲν ἔχουν τρυφερότητα τὰ λόγια σου,

τὰ δάχτυλά σου ἔγιναν τώρα πιὸ σκληρά,
ἔγιναν πιὸ κατάλληλα γιὰ τὸ λαιμό μου...

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ετικέτες Ντίνος Χριστιανόπουλος, ποίηση |

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Θεός μου φαίνεται..

2:14 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Θεός μου φαίνεται στ΄ αλήθεια εμένα κείνος
ο άντρας που κάθεται αντίκρυ σου κι από
κοντά τη γλύκα της φωνής σου απολαμβάνει
και το γέλιο σου αχ που ξελογιάζει
και που λιώνει στο στήθος την καρδιά μου
σου τ΄ ορκίζομαι" γιατί μόλις που πάω να
σε κοιτάξω νιώθω ξάφνου μου κόβεται η μιλιά μου
μες στο στόμα η γλώσσα μου
στεγνώνει" πυρετός κρυφός με σιγοκαίει κι
ούτε βλέπω τίποτα ούτε ακούω μα
βουίζουν τ΄ αυτιά μου κι ένας κρύος ιδρώτας
το κορμί μου περιχάει" τρέμω σύγκορμη αχ
και πρασινίζω σάν το χόρτο και λέω πώς λίγο ακόμη"
λίγο ακόμη και πάει θα ξεψυχήσω.

ποίηση: ΣΑΠΦΩ
μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης

Ετικέτες Οδυσσέας Ελύτης, ποίηση, σαπφω |

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Ταξιδιωτικές αναμνήσεις από την Ελλάδα των ξένων περιηγητών του παρελθόντος

4:07 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

«Η Ελλάδα μέσα από τα μάτια των ξένων: ταξιδιωτικές αναμνήσεις λογοτεχνών, περιηγητών και επιστημόνων το 19ο και 20ό αιώνα» είναι ο τίτλος σεμιναρίου που αρχίζει αυτή την Παρασκευή στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού.

Πατρίδα της αρχαίας φιλοσοφίας και ποίησης, κοιτίδα της δημοκρατίας, τόπος απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, σταυροδρόμι της Ανατολής και της Δύσης, η Ελλάδα «με τα αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη» δεν έπαψε ποτέ να προσελκύει ταξιδιώτες, επιστήμονες και ανθρώπους του πνεύματος. Στη λογοτεχνία των περιηγητών του 19ου και 20ου αιώνα, η Ελλάδα πεθαίνει και ανασταίνεται, παρουσιάζεται σε όλο το μεγαλείο και τη φθορά της, γίνεται αντικείμενο σφοδρών επιθέσεων ή και εξιδανίκευσης, αλλά και σημείο αναφοράς σε πολιτιστικές αντιπαραθέσεις και προσωπικές διαδρομές. Μέσα από τη ματιά του Λόρδου Βύρωνα αλλά και του Φαλμεράγιερ, του Χάιντεγκερ και του Φλωμπέρ, του Σατωβριάνδου και του Όσκαρ Ουάιλντ βλέπουμε πώς η ξένη διανόηση, είτε θετική είτε αρνητική απέναντι στους Έλληνες, αντιλαμβανόταν την ύπαρξη μιας χώρας που γεννιόταν - ή αναγεννιόταν - και την καθημερινότητα των κατοίκων της που κινούνταν μεταξύ του αγώνα για την ύπαρξή τους ως άνθρωποι, ως μέλη ενός έθνους και ως φορείς μιας αμφισβητούμενης ακόμη κληρονομιάς. Οι προβληματισμοί που προκύπτουν μέσα από την ανάγνωση αυτών των κειμένων είναι άκρως επίκαιροι σε μια περίοδο όπου η εικόνα της Ελλάδας σε πολιτιστική και οικονομική παρακμή κάνει το γύρο του κόσμου στα ΜΜΕ.

To σεμινάριο πραγματοποιείται από την κα Εμμανουέλα Κάντζια. πτυχιούχο Συγκριτικής Λογοτεχνίας από τα Πανεπιστήμια Πρίνστον και Χάρβαρντ και διδάσκουσα στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο πρόγραμμα College Year in Athens.

via

Ετικέτες αρχαιολογία, Ελλάδα, ίδρυμα μείζονος ελληνισμού, ποίηση, φιλοσοφία |

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Απεβίωσε ο θεσσαλονικιός ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης σε ηλικία 95 ετών

12:50 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Ο αρχοντικός ένοικος του προπολεμικού «Μεγάρου Βαρβιτσιώτη» στην Εγνατία οδό πήγε να συναντήσει την παλιά παρέα του φαρμακείου του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Ο ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης πέθανε την Τρίτη τα ξημερώματα, σε ηλικία 95 ετών.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1916, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εργάστηκε ως δικηγόρος. Την πρώτη του ποιητική εμφάνιση την έκανε σε ηλικία είκοσι ενός ετών στο πρωτοποριακό περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες», με την εκδοτική ομάδα του οποίου συνδέθηκε στενά. Εκτοτε, αφιερώθηκε στην ποίηση με πάθος και συνέπεια.

Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές Φύλλα ύπνου (1949), Επιτάφιος (1951), Χειμερινό ηλιοστάσιο (1955), Το ξύλινο άλογο (1955), Αλφαβητάριο (1955), Η γέννηση των πηγώνΤο πέπλο και το χαμόγελο (1963), Η μεταμόρφωση (1971), Η φθινοπωρινή σουίτα και άλλα ποιήματα (1975), Ταπεινός αίνος προς την Παρθένο Μαρία (1977), Η Άννα της απουσίας (1979), Ενωμένα χέρια (1980), Καλειδοσκόπιο (1983), Η ατραπός (1984), Fragmenta, ή Η βλάστηση των ορυκτών (1985), Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους,μαζί με το Δοξαστικό της ελευθερίας (1986), Ακόμα ένα καλοκαίρι (1987), Φαέθων (1992), Η θαυμαστή αλιεία (1993), Νήματα της Παρθένου (1997), Άρωμα ενός κομήτη (1997), Όχι πια δάκρυα (1998), Τα δώρα των Μάγων (1999), Άτριον (2000), Όμως το χιόνι πάντα μένειΜικρά ερωτικά εγκώμια (2002) και τις συγκεντρωτικές εκδόσεις Σύνοψη Α΄ (1941-1957) (1980), Σύνοψη Β΄ (1958-1972) (1981), Σύνοψη Γ΄ (1973-1979) (1988) και Ποιήματα, 1941-2002 (2003) όπου δημοσίευσε το σύνολο του ποιητικού του έργου. (1959), (2002),

Παρ’ ότι διένυε την ένατη δεκαετία του, ξεγελούσε με το παρουσιαστικό του, καλοστεκούμενος, ευγενής, αριστοκρατικός, και υπηρετούσε την ποίηση με αφοσίωση που εντυπωσίαζε όσους τον άκουγαν, σε εκδηλώσεις στην πόλη, να απαγγέλλει ποιήματά του. Πέρυσι μάζεψε κάποια ανέκδοτα ποιήματά του σε μια τελευταία συλλογή, τα Υδατόσημα (Μπίμπης Στερέωμα, 2010).

Για τους νεότερους αποτελούσε σημείο αναφοράς, τον σέβονταν, ήταν ο τελευταίος εναπομείνας ποιητής της παλιάς λογοτεχνικής παράδοσης της Θεσσαλονίκης, ο συνεργάτης των θρυλικών «Μακεδονικών Ημερών», του «Κοχλία» και των «Μορφών».

Η ποίησή του λυρική, ενορατική, μυστικιστική, πατά στα βήματα του νεοσυμβολισμού, με επιρροές και από τους υπερρεαλιστές Ελυάρ και Ρεβερντύ.

Δοκιμιογράφος και μεταφραστής επιπλέον, άφησε πολλές μεταφράσεις, κυρίως γάλλων, ισπανών και λατινοαμερικανών ποιητών, μεταξύ των οποίων οι Μποντλέρ, Λόρκα, Απολλιναίρ, Μαλαρμέ, Νερούδα, Ελυάρ.

Ηταν αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ο ποιητής με τα πολλά βραβεία: το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα, το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το Βραβείο Ποίησης της Ακαδημίας Αθηνών, το Βραβείο Ουράνη, το Παγκόσμιο Βραβείο Ποίησης Φερνάντο Ριέλο ήταν κάποια από τα πολλά. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη του Γαλλικού Τάγματος των Γραμμάτων και των Τεχνών και το ευρωπαϊκό Βραβείο Χέρντερ, εκλέχθηκε μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Μιχαήλ Εμινέσκου στη Ρουμανία και του απονεμήθηκε το Χρυσό Μετάλλιο Τιμής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

«Είναι καιρός να καλλιεργηθεί η ιδέα ότι η ποίηση –όπως και η τέχνη γενικότερα– είναι ένας σταυρός μαρτυρίου,

που τον σηκώνουν μοναχά άνθρωποι σημαδεμένοι από τη μοίρα, μία νόσος εκ γενετής. Με δύο λόγια δημοκρατία, σοσιαλισμός, χριστιανισμός είναι το τρίπτυχο που αντιπροσωπεύει και συμπυκνώνει την πνευματική μου υπόσταση», έλεγε σε συνέντευξή του με αφορμή την απονομή του βαλκανικού βραβείου «Αίμος».

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη, στις 10.00 από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας.

πηγή

Ετικέτες ποίηση, ποιητής, τάκης βαρβιτσιώτης |

Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011

Το τσίρκο

11:13 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Δεν είπα τίποτα ακόμα...

Δεν είπα τίποτα κι ας κυλιέται πάντα ο πόνος μας

ανάμεσα σε σημαίες, μεγάφωνα και βεγγαλικά...

Μα ο πιο μεγάλος μας πόνος δε μιλιέται, δε γράφεται.

Δε γρικιέται απ’ τους άλλους....

Γυρίζει μέσα μας μόνο. Σαν το λιοντάρι, μουγκρίζοντας·

τρώγοντας απ’ τις σάρκες μας...

Ο πιο μεγάλος μας πόνος δεν αλλάζει σε δόξα.

Δε γίνεται τσίρκο και αγορά....

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

Ετικέτες θανάσης κωσταβαρας, ποίηση |

Καλημέρα... πέντε μικρά θέματα

8:50 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Κάτω ἀπ᾿ τὰ ροῦχα μου δὲ χτυπᾶ πιὰ ἡ παιδική μου καρδιὰ
Λησμόνησα τὴν ἀγάπη πού ῾ναι μόνο ἀγάπη
Μερόνυχτα νὰ τριγυρνῶ χωρὶς νὰ σὲ βρίσκω μπροστά μου
Ὁρίζοντα λευκὲ τῆς ἀστραπὴς καὶ τοῦ ὄνειρου
Ἔνιωσα τὸ στῆθος μου νὰ σπάζει στὴ φυγή σου

Ψυχὴ τῆς ἀγάπης μου ἀλήτισσα
Λεπίδι τοῦ πόθου μου ἀδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη τῆς σκέψης μου.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης

Ετικέτες αναγνωστάκης, ποίηση |

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Χύνεσαι μέσα σε όλα τα τοπία ...

6:41 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Πώς γέμισαν οι χώροι με εκατοντάδες προτομές σου; Πώς χαράχτηκες ξαφνικά σε κάθε τοίχο, σε κάθε επιγραφή, σε κάθε υλικό;

Χύνεσαι μέσα σε όλα τα τοπία, καλύπτεις κάθε πιθανό συνδυασμό, γιορτάζεις όλες τις ημερομηνίες. Σε μεταφράζουν όλες οι γλώσσες της γης. Κάθε πρωί που σηκώνεσαι, φοράς όλα τα χρώματα, μιλάς όλες τις λέξεις της μέρας και χαμογελάς. Με όλες τις εκφράσεις. Σε φωνάζουν όλα τα απεγνωσμένα επίθετα, υπάρχεις μέσα σε όλες τις επιδιώξεις, αποτελείς ιδρυτικό μέλος σε όλα τα κινήματα. Είσαι ο πρωινός καφές σε όλα τα καφενεία, το ρεφρέν στους στίχους όλων των τραγουδιών, με περιμένεις σε όλες τις γωνίες του κόσμου να γυρίσουμε σπίτι. Εκτυλίσσεις τα στιγμιότυπα, αλλάζεις τη γεωγραφία του ορίζοντα με το βλέμμα σου, σε διαφημίζουν παντού τα καρτ ποστάλ των νησιών. Αποτελείς το θέμα όλων των αφιερωμάτων.

Είσαι πάντα ο χρόνος που πέρασε και ο χρόνος που θα ’ρθει, στεγνώνοντας πάνω σε κάθε φωτογραφία, κάθε δέρμα, κάθε που βρέχει.

Χωρίς καν να υπάρχεις.

Εσύ.

Μια, καθώς λένε, δυσλειτουργία της μνήμης.

Σταύρος Σταυρόπουλος

Ετικέτες ποίηση |

2 Μουχαμπέτια

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Νίκος Καββαδίας...η ζωή του

1:08 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στο Νικόλσκι Ουσουρίσκι, μια μικρή επαρχιακή πόλη του Χαρμπίν της Μαντζουρίας το 1910, γιος του μεγαλέμπορου Χαρίλαου Καββαδία και της Δωροθέας το γένος Αγγελάτου που κατάγονταν από την Κεφαλονιά. Είχε μια μεγαλύτερη αδερφή και δυο μικρότερους αδερφούς. Το 1914 μετά το ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου η οικογένεια Καββαδία επισκέφτηκε την Ελλάδα και κατέληξε στο Αργοστόλι ως το 1921, οπότε εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Είχε προηγηθεί η επιστροφή του πατέρα (ως το 1921) στη Ρωσία και η εκεί οικονομική καταστροφή του.

Στον Πειραιά ο Νίκος τέλειωσε τη γαλλική σχολή του Saint Paul και το Γυμνάσιο. Παράλληλα δημοσίευσε τους πρώτους στίχους του στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας. Γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας, μετά το θάνατο του πατέρα του όμως αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του και να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο, συνεχίζοντας τη συνεργασία του με φιλολογικά περιοδικά. Το 1929 μπάρκαρε στο φορτηγό πλοίο Αγιος Νικόλαος και από το 1930 ξεκίνησε η περίοδος των διαρκών ταξιδιών του ως το 1936. Το 1932 δημοσίευσε σε συνέχειες την Απίστευτη ιστορία του Λοστρόμου Νακαχαμόκο στην εφημερίδα Πειραϊκόν Βήμα.

Το 1933 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Μαραμπού, που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την κριτική. Ακολούθησαν το Πούσι (1947) και η Βάρδια (μυθιστόρημα-1954), ενώ μετά το θάνατο του εκδόθηκε και η συλλογή Τραβέρσο (1975). Το 1934 η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα. Το 1938 κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρέτησε στην Ξάνθη. Το 1939 πήρε δίπλωμα ραδιοτηλεγραφητή. Το 1940 υπηρέτησε στην Αλβανία και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Κ.Κ.Ε. Από το 1945 ναυτολογήθηκε ως ραδιοτηλεγραφητής. Το 1953 πήρε το δίπλωμα του Ασυρματιστή Α'. Το 1965 πέθανε η μητέρα του.

Το 1968 επισκέφτηκε την Κεφαλονιά μετά από τριάντα πέντε χρόνια απουσίας. Εκεί έγραψε το πεζό Λι. Πέθανε στην Αθήνα από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο Νίκος Καββαδίας ανήκει σχηματικά στη γενιά του τριάντα, στο χώρο της οποίας όμως κατέχει μια ιδιότυπη θέση. Ο ποιητικός του λόγος εξέφρασε την ανάγκη απόδρασης από τη σύγχρονη του ποιητή ελληνική πραγματικότητα κυρίως μέσα από τα στοιχεία του κοσμοπολιτισμού και του εξωτισμού. Η γραφή του υπήρξε κυρίως βιωματική και ακολούθησε μια εξελικτική πορεία προς την αφαίρεση και τα όρια του υπερρεαλισμού, πάντα όμως μέσα στα πλαίσια της παραδοσιακής στιχουργικής φόρμας και ρυθμικής τεχνικής.

πηγή

Ετικέτες βιογραφία, καββαδίας, ποίηση |

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

Μοναξιά...

1:58 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Εἶμαι μόνος. Βραδυάζει. Τί νὰ κάνω...

Τὰ χέρια μου εἶναι τόσο ἀπελπισμένα!
Τὰ χέρια μου εἶναι τόσο κουρασμένα!
Τ᾿ ἀφήνω καὶ γλιστροῦν, ἀργὰ στὸ πιάνο...

Παίζω στὴ τύχη κάτι ἀγαπημένο,
κάτι παλιὸ καὶ γνώριμο καὶ πλάνο...
Καὶ πάλι σταματῶ. Δὲν ἐπιμένω.
Θὰ προτιμοῦσα μᾶλλον, νὰ πεθάνω...

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ετικέτες μοναξιά, ναπολέων Λαπαθιώτης, ποίηση |

Ναπολέων Λαπαθιώτης

1:54 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1888 στην Αθήνα. 'Ηταν μοναχοπαίδι. Ο πατέρας του ήταν έντονα πολιτικοποιημένος και συμμετείχε ενεργά στις αντιτρικουπικές διαδηλώσεις της εποχής. Το 1896 η οικογένεια μετακομίζει στο Ναύπλιο (εξ' αιτίας της μεταθέσεως του πατέρα του ποιητή, ο οποίος ήταν αξιωματικός του πυροβολικού).Ο Ναπολέων διδασκόταν τα μαθήματα του δημοτικού στο σπίτι.

Το 1897 κηρύσσεται ο ελληνοτουρκικός πόλεμος και ο πατέρας του φεύγει για το μέτωπο στην Ήπειρο. Ο Ναπολέων με την μητέρα του γυρνούν ξανά στην Αθήνα. Την εποχή αυτή ξεκινάει και τη συνεργασία του με το περιοδικό "Διάπλασις Των Παίδων". Το 1899 γράφεται στο "Εθνικό Λύκειο", όπου γνωρίζει τον Σπύρο Τρικούπη και συνδέεται φιλικά μαζί του για πολλά χρόνια Έχει αρχίσει ήδη να γράφει ποιήματα (κυρίως σε 15σύλλαβους) και εκδίδει και μία μικρή συνδρομητική εφημερίδα. Παράλληλα ξεκινά κι ένα μυθιστόρημα, που όμως έμεινε ανολοκλήρωτο ("Οι Περιπέτειες του Κονστάν Λαβρέτ").

Το 1901 τυπώνεται το θεατρικό του "Νέρων ο Τύρρανος" και αλλάζει σχολείο. Στο πιάνο έχει δασκάλα την Αθηνά Σερεμέτη στο σπίτι της οποίας γνωρίζει πολλούς διανοούμενους της εποχής. Το 1903 ο πατέρας του εκλέγεται βουλευτής Τυρνάβου. Το 1905 γράφεται στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική Σχολή ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται και λογοτεχνικά μέσα από το περιοδικό "Νουμάς". Το 1907 μαζί με άλλους εκδίδει το περιοδικό "Ηγησώ",στις στήλες του οποίου δημοσιεύονται πολλά ποιήματά του. Το 1908 γνωρίζεται με τον Κ. Χρηστομάνο και τον 'Αγγελο Σικελιανό ενώ συνεχίζει να γράφει ποιήματα μονόπρακτα και πεζά. Δημοσιεύει ποιήματά του στο περιοδικό "Ελλάδα".

Το 1909 τελειώνει το Πανεπιστήμιο και κατατάσσεται στο στρατό ενώ την ίδια χρονιά ο πατέρας του ορκίζεται υπουργός των Στρατιωτικών. Το 1911 ο πατέρας του φυλακίζεται από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Το 1912 ξεσπούν οι Βαλκανικοί πόλεμοι. Παρουσιάζεται και πάλι στρατιώτης. Το 1914 δημοσιεύει στο "Νουμά" το περίφημο ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ, το οποίο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Το 1916 ο πατέρας του προσχωρεί στο κίνημα του Βενιζέλου. Τον μεγάλο πολιτικό γνωρίζει ο ποιητής την ίδια χρονιά. Δημοσιεύει το ποίημά του "Κραυγή" στον "Ριζοσπάστη". Ακολουθεί τον πατέρα του στην Αίγυπτο ως διερμηνέας με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ένα χρόνο αργότερα γνωρίζει εκεί τον Καβάφη.

Επιστρέφει στη Αθήνα όπου διατηρεί για τρία χρόνια τη θέση του διερμηνέα στην Επιτελική Υπηρεσία. Από αυτήν την εποχή ο τρόπος ζωής του αλλάζει. Κυκλοφορεί όλο και περισσότερο τη νύχτα ενώ τη μέρα κλείνεται στο σπίτι του (ήδη μένει σε ιδιόκτητο σπίτι στα Εξάρχεια). Το 1924 ασχολείται ιδιαιτέρως με την ποίηση και την προσωπικότητα του Κ. Π. Καβάφη. Τον ίδιο χρόνο ξεκινά και τη συνεργασία του με το περιοδικό "Μπουκέτο". Το 1925 εκδίδει την εφημερίδα "Καλλιτεχνική και Φιλολογική Ζωή", η οποία όμως σταμάτησε στο τρίτο τεύχος. Το 1927 ασπάζεται την κομμουνιστική ιδεολογία και αρχίζει να το δημοσιοποιεί. Με κείμενο του την Πρώτη Μαΐου του 1927 προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών ζητάει τη διαγραφή του από το θρησκευτικό ποίμνιο. Το 1930 αρχίζει τη συνεργασία του με τη "Νέα Εστία". Εξακολουθεί τις ιδιόρρυθμες νυχτερινές του εξόδους. Ένα χρόνο αργότερα επισκέπτεται τον Καβάφη που είναι άρρωστος. Το 1937 πεθαίνει η μητέρα του. Βυθίζεται στη θλίψη.

Το 1939 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή, ενώ αρχίζει να έχει έντονα οικονομικά προβλήματα. Το 1940, ο πόλεμος τον βρίσκει οικονομικά και ψυχικά εξαθλιωμένο. Είναι βυθισμένος στη φτώχεια και εξουθενωμένος από τη μακροχρόνια χρήση ναρκωτικών. Για να επιβιώσει αρχίζει να πουλά την πλούσια βιβλιοθήκη του και προσωπικά του αντικείμενα.

Το 1943 ετοιμάζεται να εκδώσει τη δεύτερη ποιητική του συλλογή και ενώ είχαν γίνει οι ετοιμασίες και είχε υπογραφεί το συμβόλαιο, την τελευταία στιγμή, η έκδοση ματαιώθηκε για άγνωστους λόγους. Εχει αρχίσει να ανακοινώνει στους φίλους του την πρόθεσή του να αυτοκτονήσει. Αποκτά σύνδεσμο με τον αντάρτικο στρατό του Ε.ΛΑ.Σ. και καλεί μία ομάδα ελασσιτών στο σπίτι του, όπου τους παραδίδει τα όπλα του πατέρα του. Στις 7 Γενάρη του 1944 δίνει τέλος στη ζωή του με περίστροφο. Σύμφωνα με δική του επιθυμία, έμεινε άταφος περίπου τρεις ημέρες, για το φόβο της νεκροφάνειας. Τα έξοδα της κηδείας καλύφθηκαν από έρανο μεταξύ των φίλων του λογοτεχνών…

πηγή

Ετικέτες ναπολέων Λαπαθιώτης, ποίηση |

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

Έκλεισα τις ρωγμές...

10:02 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Έκλεισα τις ρωγμές του σώματός μου

σκούπισα των καιρών τ’ αποκαΐδια

τόσα συντρίμμια

τόση στάχτη εντός μου

στόλισα της ψυχής τ’ ανθοδοχεία

όλα τα φώτα μου άναψα

και τώρα

προσμένω μάταια να μ’ επισκεφθείς

προσμένω μάταια να

με κατοικήσεις

Ορέστης Αλεξάκης

Ετικέτες Ορέστης Αλεξάκης, ποίηση |

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Του θηρίου...

12:32 π.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Μη φεύγεις θηρίο
Θηρίο με τα σιδερένια δόντια...

Θα σου φτιάξω ένα ξύλινο σπίτι
Θα σου δώσω ένα λαγήνι
Θα σου δώσω κι ένα κοντάρι
Θα σου δώσω κι άλλο αίμα να παίζεις...

Θα σε φέρω σ’ άλλα λιμάνια
Να δεις τα βαπόρια πως τρώνε τις άγκυρες...
Πως σπάζουν στα δυο τα κατάρτια..
Κι οι σημαίες ξάφνου να βάφονται μαύρες...

Θα σου βρω πάλι το ίδιο κορίτσι..
Να τρέμει δεμένο στο σκοτάδι το βράδυ...

Θα σου βρω πάλι το σπασμένο μπαλκόνι...
Και το σκύλο ουρανό
Που βαστούσε τη βροχή στο πηγάδι...

Θα σου βρω πάλι τους ίδιους στρατιώτες...
Αυτόν που χάθηκε, παν τρία χρόνια
Με την τρύπα πάνω απ’ το μάτι
Κι αυτόν που χτυπούσε τις νύχτες τις πόρτες...Με κομμένο το χέρι.

Θα σου βρω πάλι το σάπιο Μήλο...
Μη φεύγεις θηρίο...
....Θηρίο με τα σιδερένια δόντια.

Μίλτος Σαχτούρης

Ετικέτες Μίλτος Σαχτούρης, ποίηση |

3 Μουχαμπέτια

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

12:13 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας

κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,

ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,

ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας...

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,

ἔστω καὶ μία φορά;

Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Ντῖνος Χριστιανόπουλος ἀπὸ τὴ Συλλογή: «Ἀνυπεράσπιστος Καημός»

Ετικέτες Ντίνος Χριστιανόπουλος, ποίηση |

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009

Πονάω όταν κλαις...

2:17 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Ηχώ και Νάρκισσος...

Ετικέτες Ηχώ, λαμπέτη, νάρκισσος, ποίηση, χόρν |

2 Μουχαμπέτια

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Αιώνιος Διάλογος

6:05 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Κι ο άντρας είπε: πεινώ.....Κι η γυναίκα του έβαλε ψωμί στο τραπέζι.
Κι ο άντρας απόφαγε....Κι η γυναίκα τον κοίταζε πάντα
Κι η γυναίκα είπε: είσαι δυνατός, μα δεν σε τρομάζω.....
Κι ο άντρας είπε: είσαι όμορφη...και όμως φοβάμαι
Κι ο άντρας έδειξε το κρεβάτι τους...Κι η γυναίκα ανέβηκε, σαν έτοιμη για θυσία

Κι ο άντρας είπε: διψώ....Κι εκείνη σήκωσε σαν πηγή τον μαστό της
Κι ο άντρας την άγγιξε....Κι η γυναίκα επληρώθη
Κι η γυναίκα ακούμπησε ταπεινά το κεφάλι της στα πλευρά του....
Και κείνος κοίταζε πέρα, πολύ μακριά

Κι ο άντρας είπε: θα ΄θελα να ΄μαι θεός....
Κι η γυναίκα είπε: θα γεννήσω σε λίγο....
Κι η γυναίκα αποκοιμήθηκε....Κι ο άντρας αποκοιμήθηκε
Και μια μέρα καινούργια ξημέρωσε....

~~~~~

Η πόρτα έτριξε, κι ο άντρας μπήκε στο σπίτι
Η γυναίκα ακούμπησε στο τραπέζι ένα πιάτο φακή....Χιόνιζε
Ο άντρας σηκώθηκε κι αγνάντεψε απ' το παράθυρο
Η γυναίκα πήρε το πιάτο του άντρα
κι αργά, άρχισε να τρώει το λίγο φαΐ που' χε απομείνει

Όταν πλάγιασαν ο άντρας της χούφτωσε τα στήθεια...Ήθελε να ξεχάσει
Η γυναίκα έκανε να τον αποφύγει...Μα ήταν νέα ακόμα
Τελείωσαν....Χωρίς κάν να φιληθούν

Ο άντρας έμεινε λίγο με τα μάτια ανοιχτά μές στο σκοτάδι....κι αποκοιμήθηκε
Η γυναίκα σηκώθηκε αθόρυβα...και πηγαίνοντας στην άκρη της κάμαρας απόμερα.......έκλαψε
Έξω, όλο χιόνιζε....

Ετικέτες αιώνιος διάλογος, λειβαδίτης, ποίηση |

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Το Ταξίδι...

4:13 μ.μ. |

Αναρτηθηκε απο MeDuSa |

Μου σφίγγει ο καημός, σα θηλειά το λαιμό...Και μες' την καρδιά με δαγκώνει σα φίδι

Παράξενο θέλω ν' αρχίσω ταξίδι...Χωρίς, μα χωρίς τελειωμό

Το δρόμο μ' αργά να τραβώ, να τραβώ...Αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,

Ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω...Με κόσμο τυφλό και βουβό

Να νοιώθω τριγύρω πλατειά ερημιά...Κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα

Ψηλά να μη φέγγη αστέρι κανένα...Και κάτου γυναίκα καμιά

Αι! Ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ...Ατέλειωτο, έρμο, σε αγνώριστη χώρα

Δε θα χω περίσσια λαχτάρα σαν τώρα...Αγάπη, από σε να χαθώ!

Ανόητη Καρδιά Μου…

Ετικέτες κραουνάκης, παλαμάς, ποίηση, το ταξίδι |