MeDuSa

( Αποσπάσματα )


Η κραυγή που γροικάς δεν είναι δική σου. Δε μιλάς εσύ. Μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ. Πεθυμούν αρίφνητες γενιές απόγονοι με την καρδιά σου…
Η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα, το περασμένο, το τωρινό και το μελλούμενο. Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο.Εσύ είσαι ήσκιος, αυτή κρέας…

Δεν είσαι λεύτερος…Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις, ένας πρόπαπος αφρίζει στο στόμα του, όταν αγαπάς, ένας προγονός απηλιώτης μουγκαλιέται, όταν κοιμάσαι, ανοίγουν οι τάφοι μέσα στη μνήμη και γιομίζει φαντάσματα η κεφαλή σου!
Σαν ένας λάκκος αίμα είναι η κεφαλή σου και μαζώνουνται κοπαδιαστάοι ψυχές των πεθαμένων και σε πίνουν και ζωντανεύουν. "Μην πεθάνεις, για να μην πεθάνομε! φωνάζουν μέσα σου οι νεκροί….Δεν προφτάσαμε να κάνομε έργα τις ιδέες μας….Κάμε τις έργα εσύ.
Έχεις ευθύνη. Δεν κυβερνάς πια μονάχα τη μικρή, ασήμαντη ύπαρξή σου. Είσαι μια ζαριά, όπου για μια στιγμή παίζεται η μοίρα του σογιού σου. Κάθε σου πράξη αντιχτυπάει σε αρίφνητες μοίρες. Ως περπατάς, ανοίγεις, δημιουργάς την κοίτη, όπου θα μπει και θα οδέψει ο ποταμός τηςράτσας….

Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας….
Ποιος είναι ο σκοπός σου…;

Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι νανιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους….Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε περάσει…

Μια δύναμη μέσα σου, ανώτερή σου, διαπερνάει συντρίβοντας το κορμίκαι το νου σου και φωνάζει: "Παίξε το τωρινό, το σίγουρο, μην το λυπάσαι, παίξε το για χάρη του αβέβαιου και μεγαλύτερού σου. Μην κρατάς τίποτα για υστερνή.

Μου αρέσει ο κίντυνος. Μπορεί να χαθούμε, μπορεί να σωθούμε. Μη ρωτάς! Απίθωνε κάθε στιγμή στα χέρια του κιντύνου τον κόσμο όλο!....Εγώ, ο σπόρος του αγέννητου, τρώγω τα σωθικά της ράτσας μου και….φωνάζω!