MeDuSa

Θέλεις να χεις πιστή την εικόνα του νεοέλληνα;

Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων , το καλυμαύκι Μακαρίου Β της Κύπρου. Και τα γένια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράχτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες , την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο.


Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα, για να μετρήσεις την διαφορά.Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων , τις ευσταλείς και τις διακριτές. Να ανεβαίνουν στην Ολυμπία και στους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρήχοι κρότοι κυμβάλων .

Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φτέρνες. Φέρε την εικόνα που αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας ΕΛΛΑΔΑΣ. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού.

Όλα τούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα ΕΛΛΑΔΑ, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις . Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι, ούτε όνοι , ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν.
Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής: ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύχνουμε ότι είμαστε έλληνες, στην ουσία κινιόμαστε και υπάρχουμε και μιλάμε σαν να είμαστε εβραίοι.Αυτή είναι η αντίφαση . είναι η σύγκρουση και η αυτονομία που παράγει την πόλωση. Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας…

Και το τελευταίο τούτο σημαίνει πολλά…

Έλληνας θα πει να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το γνώθι σαυτόν.... Όχι να κάνεις εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.Έλληνας θα πει να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο στάθι και οίκτιρον. Σταμάτα και δάκρυσε, γιατί δεν ζω πια. Και όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα : προσδοκώ ανάσταση νεκρών.

Έλληνας θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Και όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κόχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σαν βερέμης.

Έλληνας θα πει όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθαίνεις , να μαζεύονται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί και να σε τραγουδάνε. …

από την ΓΚΕΜΜΑ