Η θρυλική «κυρά της Ρω»
Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς Ιστορίας πολυκύμαντης αλλά όχι ξεχασμένης.
Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το Καστελλόριζο, την ονόμασαν «Καρά αντά», από το μελανωπό χρώμα των βουνών της.
Η ονομασία «Άι Γιώργης» δόθηκε από το μικρό εκκλησάκι με τη λιτή αιγαιοπελαγίτικη, μοναστηριακού ρυθμού, αρχιτεκτονική που μέχρι σήμερα σώζεται ιερό και αμόλυντο στο μικρό και πεταλοειδές λιμανάκι της Ρω.
Κοντά του υπάρχει μια μικρή αγροτική έκταση, που καλλιεργεί ο εκάστοτε διαμένων κτηνοτρόφος.
Η Pω ανήκει «κατά κυριότητα» στο Δήμο Μεγίστης, ο οποίος κάθε τέσσερα χρόνια την εκμισθώνει σε κτηνοτρόφο κάτοικο Καστελλορίζου με τη διαδικασία πλειοδοτικού διαγωνισμού.
Σ΄ αυτό το άγονο νησί, έζησε μια Ελληνίδα νησιώτισσα. Η Δέσποινα Αχλαδιώτη.
Έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως «κυρά της Ρω» γιατί επί 40 χρόνια (από το 1943 ως το θάνατό της) ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και τη κατέβαζε με τη δύση του ήλιου, για να πει σ’ όλους, πως τούτος ο τόπος που πατούσε, απέναντι από τα τουρκικά παράλια, ήταν Ελλάδα.
Στη Ρω είχε εγκατασταθεί με τον άντρα της, Κώστα και την τυφλή μητέρα της από το 1924. Μετά το θάνατο και του άντρα της και της μητέρας της, η κυρα-Δέσποινα ή η «Κόρη της Ρω» όπως την έλεγαν στο νησί, κατόρθωσε μόνη της να κατοικήσει και να κρατήσει ελληνικό το νησάκι της, καλλιεργώντας και βόσκοντας εκεί τα λιγοστά ζώα της.
Το σπουδαιότερο είναι πως συνεργάσθηκε με τον Ιερό Λόχο και με άλλους αντιστασιακούς.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγε στο Καστελόριζο και εκεί έδρασε με τις αποστολές στρατευμάτων για τη Μέση Ανατολή, κρύβοντας και φυγαδεύοντας αξιωματικούς και στρατιώτες. Τότε, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του Καστελόριζου, είχαν φύγει για τα γύρω νησιά, την Κύπρο, την Αίγυπτο.
Όταν με διαταγή των Άγγλων εγκαταλείφθηκε ομαδικά το Καστελλόριζο, εκείνη παρέμεινε μόνη στη Ρω. Και με θάρρος και ψυχραιμία αντιμετώπισε όλους τους κινδύνους. Εξαιτίας αυτής της ηρωίδας, το μικρό αυτό νησί παρέμεινε ελληνικό, στο οποίο ύψωνε τη σημαία ή χαιρετούσε με αυτήν τα διερχόμενα πλοία. Κι εκείνα ανταπέδιδαν το χαιρετισμό με τα σφυρίγματα τους. Για τον ηρωισμό της έγραψε αρχικά ο Μιχάλης Χονδρός στα «Καστελλοριζιακά Νέα» το 1960.
Μετά τα γνωστά γεγονότα του 1974, όπου Τούρκοι τοποθετούσαν κρυφά τη σημαία τους, η γυναίκα και το νησάκι της έγιναν γνωστά παντού. Την τίμησε η Ακαδημία Αθηνών, το Πολεμικό Ναυτικό, η Βουλή των Ελλήνων, η Εθνική Τράπεζα, Δήμοι, Σύλλογοι και άλλοι φορείς.
Η ίδια η Δέσποινα Αχλαδιώτη, είχε ζητήσει να ταφεί μ΄αυτή τη σημαία:
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKzJTuBZrZm9TRDoP6El4rlLhz2TiyoKuSc1C32tvTmRkaVAfMDuBhcvbBZ_phaQ9YpfTI3e6quR1fAcGb6F5zgoKrwJ9IGkkHgPmZ3XyDtQ3m4ULVbeeSCJF21Znx4GKdiTh92yn9Vy8/s400/kura_tis_ro_.jpg)
Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’ αγαπώ.
Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο.
Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες…
Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές.
Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον τάφο.
Η «κυρά της Ρω» απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982.
Στις 14 Μαΐου 1982, η Δέσποινα Αχλαδιώτη κηδεύτηκε με τιμές εθνικής ηρωίδας στο Καστελλόριζο και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.
Το φέρετρό της ήταν σκεπασμένο με την ελληνική σημαία.
Η μνήμη της, λειτουργεί σα γέφυρα που ενώνει την αρχαία Ελλάδα των αποίκων του 9ου-8ου αιώνα π.Χ., το Βυζάντιο, την παράδοση και τον πολιτισμό χαμένων πατρίδων…
Σήμερα στο νησί υπάρχει ο τάφος της, τα δύο μικρά σπιτάκια όπου διέμενε και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, όλα δίπλα στο λιμανάκι.
Πηγή: http://www.pare-dose.net/MeDuSa-Kia
Blog Archive
-
►
2013
(2)
- ► Φεβρουαρίου (2)
-
►
2011
(95)
- ► Σεπτεμβρίου (2)
- ► Φεβρουαρίου (28)
- ► Ιανουαρίου (21)
-
▼
2010
(392)
- ► Δεκεμβρίου (27)
- ► Σεπτεμβρίου (14)
-
▼
Αυγούστου
(54)
- Οι φόβοι....
- Απάντησε μου...
- Κλειστό λόγω έργων...
- Σε ένα λαϊκό φίλο...
- Καληνύχτα
- Θέλω να σου κάνω κακό…
- Για πάντα...
- Ο Δράκων
- Η αψίδα του Γαλερίου
- Θεμιστοκλής
- My bijou...
- Οι θλιμμένες ώρες ...
- Ιου Ιου...Πιου...
- Το άλλοθι
- Καλημέρα
- Ἡ πρὸς τὴν Πατρίδα Ἀγάπη μου
- ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ - ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΑΧΛΑΔΙΩΤΗ
- Η θρυλική «κυρά της Ρω»
- In the cold light of day..
- Για όσους ξεχνάνε… και θα ξεχαστούνε…
- Θεατρικά αποσπάσματα
- Μάνος Κατράκης
- ...Είναι φορές
- Καλημέρα...
- Όταν κοπάζει ο θόρυβος
- :o))))
- Στέλλαααααααααααααααααααα
- Εγνατία
- Θριές
- Χάθηκα μέσα στη ζωή μου...
- σκόρπιες λέξεις...σκόρπια συναισθήματα
- Θύμησες... μυρωδιές και αναμνήσεις...
- Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΔΕΝΔΡΟΥ ~ Η ιστορική και γεωγραφική...
- Ζητώ συγνώμη...
- Πραγματικότητα
- ΑΝΤΡΙΚΗ ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ IQ...(τώρα εξηγούνται όλα :P)
- Αερικό....
- Αυτός που φεύγει...
- ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ AΞΙΑ
- Δημήτριος Λιαντίνης - ΙΜΕΡΟΣ (απόσπασμα)
- Αρχαιοελληνικά χρυσωρυχεία
- Δήλος - Ο Μύθος
- Φοβᾶμαι...
- Ζήσαμε... και Θα ζήσουμε...
- Θάσος - Μυθολογία
- Νέσσος
- Εξομολόγηση
- ὁ κύκλος κλείνει
- Καλημέρα σας
- Όλα όσα...
- Ρίτσος - Γυμνό σώμα..
- Καλό μήνα...
- Allen Ginsberg...Howl
- Έκθεση"Αρχαία Μακεδονία
- ► Φεβρουαρίου (12)
- ► Ιανουαρίου (15)
Ο Φονιάς...Νιαρ
Εκτιμώ...Διαβάζω & ακούω
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
When Black Birds Fly (2016)Πριν από 8 χρόνια
-
[New Apk] Tales From Deep Space v1.0.0 [ADRENO]Πριν από 8 χρόνια
-
-
-
-
Η ευθύνη του ηγέτη στις δύσκολες στιγμέςΠριν από 13 χρόνια
-
Καλό μήνα!Πριν από 14 χρόνια
-
-
Προσοχή...!
....όποιος κι αν είναι ο στόχος σου...
.... να κρατάς τα μάτια σου....
...στον λουκουμά....κι όχι στην τρύπα.
Oscar Wilde
Το νου σας... ;o)
Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν ;o)
0 Μουχαμπέτια:
Δημοσίευση σχολίου